Kusje tussen je benen

geen

“Hee dame, kusje?” Ik was op een doordeweekse dinsdagmiddag onderweg naar het station toen een wildvreemd manspersoon me hardhandig bij mijn arm pakte. “Dame, dame, kusje?” Ik rukte me los en liep door. De man kwam achter me aan en riep, nu wat harder, “Dame, kusje? Kusje! Kusje tussen je benen! Hee! Dame! Kusje tussen je benen!” En ook al was het een kleine opdonder die ik met een goedgemikt knietje eenvoudig uit had kunnen schakelen, toch voelde ik me lichtelijk geïntimideerd.

Uitgescholden door een dakloze
Laat ik voorop stellen dat ik niet zoveel gewend ben. Ik woon in een provinciestad en werk in een nog ergere provinciestad. Ik voel me eigenlijk altijd veilig op straat, ongeacht het tijdstip. Maar ik ben dan ook nog nooit lastiggevallen. Wel regelmatig uitgescholden door een dakloze, maar die trakteert iedereen die hem geen geld wil geven op een scheldkanonnade. Maar onfatsoenlijke voorstellen, gesis, ranzige gebaren, ik had het niet eerder meegemaakt. Ik ben hoogstens weleens nagefloten – wat ik eigenlijk best vleiend vond -, maar daar is het dan ook bij gebleven.

Ontevreden gevoel
Het stomme was dat ik me meteen afvroeg of ik het niet zelf had uitgelokt. Was mijn jurkje misschien te kort, waren mijn hakken te hoog? Toen ik besefte dat die gedachte werkelijk nergens op sloeg, bekroop me vooral een ontevreden gevoel omdat ik niet assertiever gereageerd had. Ik bedacht welke snedige opmerkingen ik allemaal had kunnen maken om het kereltje vakkundig de mond te snoeren. Maar bij dit soort dingen weet je nooit van tevoren hoe je gaat reageren.

Oprotten
Zo dacht ik altijd dat als er ingebroken zou worden, ik heel stil met  mijn hoofd onder mijn vierseizoenendekbed zou wachten tot het voorbij was. Maar toen ik op een nacht wakker werd van een vreemd geluid en ineens een hand door het open raam zag verschijnen, sprong ik zonder nadenken uit bed, deed het licht aan en riep  heel hard: “Oprotten!”. Kennelijk een uiterst effectieve methode, want de persoon in kwestie ging er in rap tempo vandoor. Ik zat nog een uurtje na te trillen, maar was wel erg trots op mijn onverwachte heldhaftigheid.

Andries Knevel
Misschien viel mijn gebrekkige reactie richting de kleine opdonder met het vulgaire verzoek me daarom een beetje tegen van mezelf. De volgende keer roep ik gewoon “Ik laat me nog liever oraal bevredigen door Andries Knevel!”. Hoewel een simpel “Blijf met je gore poten van me af” waarschijnlijk ook wel volstaat. En anders geef ik ‘m alsnog dat knietje.

Bron foto: Nestor’s Blurrylife