‘Ik laat me graag naaien’

Ik kijk graag televisie, niet zo vaak meer als vroeger, maar na een lange drukke dag, wanneer de kinderen op bed liggen, vind ik het heerlijk om naast M op de bank te ploffen en een uurtje tv te kijken. Het liefst iets hersenloos.

Zombie TV
Dat laatste is heel belangrijk. Die Hard is prima te pruimen als je hersenen op nul staan, Love Actually lukt ook nog prima, maar PS, I love you, Life of Pi, ja zelfs Braveheart, die bewaar ik toch liever voor een regenachtige zondag. De enige hersenactiviteit die ik na zo’n lange dag wil ervaren is het aansturen van mijn spieren, om het glas cola (light, want dat drinken alle dikke mensen) naar mijn mond te brengen en weer terug.

Sinds een jaartje hebben M en ik de ideale zender gevonden voor dat passieve kijkgedrag: Discovery. Dat klinkt heel slim en verantwoord, Discovery klinkt als een zender waar je veel van leert, waar je wijzer van wordt en waar je de wereld mee ontdekt. Deels is dat ook wel waar, want na een aflevering How It’s Made, voel ik me ook echt slimmer, al vraag ik me dan wel af wat ik met mijn nieuw verworven kennis over hoe je een schaap verandert in een bankbiljet, moet doen. Het is niet het enige dat ik heb geleerd. Sinds een paar maanden weet ik namelijk ook hoe ik geld moet verdienen in een pandjeswinkel, hoe ik rijk kan worden door te bieden op opslagboxen, door coupons te knippen, door goud te delven in Alaska, in Groenland, in de Jungle, onderwater, of door oud speelgoed op te kopen en weer door te verkopen.

Allemaal geacteerd
Echt iets leren doe ik natuurlijk niet, maar we kijken Discovery, dus hey, het is heel verantwoord en verstandig. Laatst was er echter ineens een programma van een heel ander kaliber: eentje over zeemeerminnen, die echt zouden bestaan (ze hadden enge lijken met staarten gevonden). Zo werd het door Discovery ook gepresenteerd en M vroeg zich af hoe dat zat, want het zag er allemaal erg realistisch uit, maar écht kon het niet zijn, toch? Tijd om mijn liefdesrelatie met Google nieuw leven in te blazen en na enkele seconden te ontdekken dat het – uiteraard – allemaal geacteerd was, hetgeen stiekem werd verklapt in een regeltje in de aftiteling.

Zoals dat wel vaker gaat bij Google, raakte ik van het ene zoekresultaat verzeild in het andere, en vond ik woeste posts van mensen die vonden dat Discovery opgedoekt moest worden als zender. Niet alleen omdat het zeemeerminnenverhaaltje nep was en Discovery als zelfverklaarde educatieve zender dat nooit als echt had mogen verkopen, maar ook omdat al die andere programma’s, van goudzoeken tot bonnetjesknippen, volledig gemanipuleerd en nep zouden zijn. Alles voor de kijkcijfers.

Gemanipuleerd
Ik verbaas me er soms over dat mensen zich daarover verbazen. Televisie is – wat mij betreft – per definitie gemanipuleerd. Misschien is het ooit begonnen als venster naar de rest van de wereld, inmiddels is het toch vooral een portaal naar een alternatieve realiteit – een realiteit waarin je schatten vindt in opslagboxen, als onervaren idioot goud kunt zoeken in Groenland en levend én rijk terug kunt komen, een realiteit waarin alles toevallig altijd net in de laatste aflevering van het seizoen goed komt, niet omdat het leven wil dat je met een goed gevoel uitkijkt naar het volgende seizoen, maar de producer.

‘Vind je het dan niet erg dat je gewoon besodemieterd wordt, genaaid waar je bijstaat?’ vroeg iemand me laatst op een feestje. ‘Niet echt, ik laat me graag naaien’ was mijn onhandige antwoord dat ik uiteraard de rest van de avond met obscene gebaren uit z’n verband gerukt moest terughoren.

Vermaak
Maar het is wel de waarheid. Als ik televisie kijk, doe ik dat omdat ik vermaakt wil worden (het nieuws lees ik online, tenzij ik de stem van Jan de Hoop mis). Als ik kijk naar een programma waarin ze een oud Egyptisch relikwie vinden in een opslagbox van ene John uit Florida, die verder alleen maar oude Nintendo’s heeft opgeslagen, dan boek ik niet direct een vlucht naar Amerika omdat ik denk dat dat echt is. Ik kijk, neem een slokje cola (light), en denk… niets. Ze manipuleren daar maar lekker raak daar in Hollywood, Hillywood en Aalsmeer, ik vind het prima, ik consumeer wel. Want inderdaad, als het om entertainment gaat, laat ik me graag naaien (wellicht is dat zelfs de definitie van entertainment), al begon dat helaas al met de aankoopprijs van m’n televisie.

Beeld: petro / 123RF Stockfoto