Laatbloeiers

De smaak van potjes babyvoeding kan ik me nog helder voor de geest halen. Wat mijn leeftijdsgenoten te eten kregen weet ik niet, maar het konden wel potjes Pokon zijn geweest. Tot op de dag van vandaag word ik links en rechts ingehaald door leeftijdsgenoten en zelfs door iedereen die nog vloeibaar was op het moment dat ik schokschouderend in de bus richting het schoolzwemmen zat.

Krokodillentranen
Voor mijn moeder was het een groot raadsel waarom de juf me iedere donderdagochtend brullend van haar af moest scheuren. Ik had nooit heimwee, vond het leuk op school en bang voor water ben ik nooit geweest. Toch zat ik daar elke week met mijn snotneus en natte wangen tegen het raam gedrukt terwijl mijn moeder me met pijn in haar hart uitzwaaide.
Maanden later, tijdens een oudergesprek, viel het kwartje. Mijn moeder had me nooit geleerd om mezelf af te drogen en aan te kleden. Wist zij veel, dat alle kinderen dit wel al konden. Ik zie het zo voor me, hoe ik na de zwemles met uitgestrekte armen, alsof ik ieder moment een polonaise in kon zetten, stond te wachten tot iemand me af kwam drogen.

Laatbloeiers
De achterstand heb ik nooit meer ingehaald. Nog steeds ben ik een laatbloeier. Op de middelbare school probeerde ik een inhaalslag te maken door mijn klasgenootjes zorgvuldig te observeren. Benen werden geschoren, handjes vasthouden was slechts de eerste stap in plaats van het hoogtepunt van de verkering, je kon niet meer naar school met een blote-billengezicht en hemdjes met Minnie Mouse konden al helemaal niet meer. Het duurde niet lang voordat ook mijn kinderondergoed werd verruild voor lingerie. Het praktisch nut daarvan ging volledig aan me voorbij (evenals de groei van mijn borsten, vandaar), maar vooruit.
Halverwege heb ik het opgegeven. Pas twee jaar geleden verloor ik het babyvet in mijn gezicht en ik heb geaccepteerd dat het moment waarop ik slaag voor de potloodtest niet meer zal komen.

Gefrustreerde laatbloeier

Vanaf 1 januari is het verplicht om je tot je 25e levensjaar te legitimeren bij aankoop van drank en sigaretten. Met mijn 24 zomers val ik daar dus onder. Desalniettemin was ik tot op het bot beledigd toen ik afgelopen week mijn rijbewijs moest tonen, toen ik om een pakje sigaretten vroeg in de supermarkt. Blijkbaar zit er toch nog een stukje gefrustreerde laatbloeier diep van binnen.

Ik sta in bloei

Diezelfde week werd mijn vriendin van 26 jaar oud een stuk jonger geschat. Ze keek euforisch, alsof ze iets gewonnen had. ‘Zou een kwart eeuw dan het keerpunt zijn waarop een jeugdig voorkomen een zegen is, in plaats van een vloek?’ vroeg ik me af. In dat geval hoef ik nog maar een half jaartje. Heel even zat ik te wachten op een deken van rust en een omhelzing van kalmte, totdat zich een onbestemd gevoel opdrong. Het gevoel van het grote verwelken en het besef dat ik er blijkbaar precies tussenin zit. Langzaam drong het tot me door: Ik sta in bloei!

© Beeld: privébezit
Lees hier meer blogs van Mayke