De laatste bekentenis

‘Debbie, nee, laat het niet waar zijn!’ Mijn zussen en ik werpen ons hysterisch voor het lijk van onze oudste zus. De gehele familie is in shock. Onze zwakbegaafde tante is het spoor nu volledig bijster. Ze ijsbeert langs het lint dat de recherche rondom het plaats delict heeft gespannen. Ze prevelt: ‘Betty, Betty, Betty, Betty..’.

Betrokken bij een drugsdeal
De recherche rukt ons los van het levenloze lichaam van onze zus. Hardhandig word ik door een agente naar de andere kant van het lint gedwongen. Niets weerhoudt mij er echter van om een laatste glimp van mijn zus op te vangen. Niets, behalve een grote stapel stenen. Tijdens mijn val kerft een tak een snede in mijn arm, maar verdoofd door adrenaline voel ik niets. Omstanders helpen me in de benen.

Nog één keer duik ik op het lijk van Debbie. Ditmaal niet om afscheid te nemen. Ik gris het briefje van 500 euro van haar lichaam en steek het snel in de boezem van mijn jongste zusje. ‘Beschouw het als erfenis, we hebben er recht op.’ Mijn zus Debbie, verwikkeld in een drugsdeal met een dodelijke afloop. Wie had dit ooit kunnen vermoeden?

Waar was jij eigenlijk?

De uren na het incident bestaan uit een kermis van emoties, verhoren en persconferenties, waarbij niets is wat het lijkt en iedereen verdacht is. Zelfs mijn bloedeigen zussen. Ik vertel de recherche dat de hoofdverdachte in deze kwestie onschuldig op me overkomt, terwijl mijn zus op miraculeuze wijze plotseling zwaait met briefjes van 500 euro. Slachtofferhulp bekommert zich om mijn hevig verwarde toestand, terwijl ze het niet kunnen laten om me te vragen naar mijn alibi. ‘Waar was ík eigenlijk op het moment dat mijn zus koelbloedig werd neergeschoten?’

‘Ik weet alleen dat de dader een vrouw is, met lang donker haar.’ In mijn ooghoeken zie ik tot mijn grote verbazing hoe mijn enige zus met lang donker haar in de boeien wordt geslagen en afgevoerd. Shit, die bedoelde ik niet. Het wordt me allemaal eventjes teveel. Zodra ik even later op vrije voeten ben begeef ik me naar de eerste de beste bar en laat een flinke borrel inschenken.

De laatste bekentenis
Een paar uur later begeef ik me in lichtelijk beschonken toestand naar de derde persconferentie. De recherche heeft goed nieuws, twee van de drie daders zijn gepakt. Eéntje van de zuivel en ééntje van de kassa. Ik hef mijn glas op de goede vangst. Ik heb nog één bekentenis: Een moordspel was inderdaad een beter idee voor het personeelsfeest dan de spooktocht die ik had willen organiseren voor deze troosteloze en ijskoude herfstavond.

© Beeld: privébezit
Lees hier meer blogs van Mayke