Laatste trouwdag

Ze had al veel over hem gehoord. De broer vol verhalen.
Die woonde in de binnenlanden van Nieuw Guinea. En later op een bootje in de Amsterdamse grachten. Een bootje dat op een dag zomaar verdween.
Slechts een belletje op het watervlak herinnerde aan wat er was.

De broer die op weg was om een verstokte vrijgezel te worden. Niet dat zijn donkere ogen niemand interesseerde. Ook zijn ironisch gekrulde mond was charmant. Misschien kwam het, omdat hij totaal onaangepast was.
Meestal at hij bruine bonen, in het blik opgewarmd op de potkachel.
Hij poetste zijn tanden met dettol. Leefde los van Hollandse tijd.

Ze kwam op een feest van vrienden en hoorde dat hij er was. Die broer.
Het geluid van zijn trompet klonk uit de kelder. Waarom hij daar speelde, was haar een raadsel. Toen het feest al in volle gang was, stommelde hij pas naar boven. Ze trok haar rokje recht en wist meteen dat hij het was. Helemaal.

Met hem ging ze mee, om nooit meer weg te gaan.
Hij dacht: nu ik beet heb, zal ik doorpakken. Snel trouwen, voor ze de benen neemt. Binnen drie maanden was de zaak beklonken. Aan zijn arm liep ze de kerk uit en keek opzij naar de mooie, maar ietwat onbekende man naast haar.
‘Ach’, dacht ze, ‘ik heb genoeg tijd om hem te leren kennen.’

Dat had ze. Vijfenveertig jaar. Op naar de vijfenzestig jaar huwelijk, dachten ze optimistisch, zoals hun beider ouders glansrijk haalden.
Daar kwam iets tussen. Iets gemeens.

Zijn verhalen zijn verstomd. Met twee vingers probeert hij iets te gebaren. Iets wat we niet begrijpen. Naast zijn bed staat een oud transistorradiootje.
Klassieke muziek met een kraakje. Bij zijn lievelingsstukken zet ze het wat harder. Een klein lachje speelt om zijn mond.

Hun nageslacht kon de datum nooit onthouden.
‘Gisteren waren we zoveel jaar getrouwd,’ zei hij dan tussen neus en lippen door, lichtelijk ironisch.
Vandaag weten we het. Beter dan ooit.

 

Meer MMMerel? Klik hier.

Foto: Coches para Boda