Lach ’s naar ’t duimpie!

Voor de mensen die nooit oude foto’s van zichzelf bekijken: please do! Het is net alsof je een stukje van jezelf terugvindt.

Uit den oude doos 
Het is echt niet bij te houden hoe hard de tijd gaat. Je leeft je eigen leven in een sneltreinvaart. We streven en denken continu vooruit, waardoor we vaak niet eens oog hebben voor de huidige situatie en de magie daarvan. En daarom zijn foto’s zo tof. De magie van het moment is vastgelegd. Wat een uitvinding, eigenlijk. Foto’s zorgen ervoor dat we niet vergeten en dat we die momenten nooit hoeven te missen. De afgelopen weken bracht ik door in mijn ouderlijk huis en besloot mijn oude, stoffige kast in te duiken. Tot mijn grote verbazing vond ik allerlei fotoalbums met de meest random kiekjes.

Misplaatste arrogantie
Ik heb echt in een deuk gelegen. Er waren stapels foto’s van verschillende versies van mezelf. Ook vond ik al mijn oude klassenfoto’s terug. Die legde ik vervolgens op chronologische volgorde om te kunnen zien hoe ik door de jaren heen veranderd was. Fantastisch om te zien hoe de onzekere brugpieper langzaam maar zeker transformeerde in een stuk bijdehand die haar stekkie helemaal had gevonden. Met mijn bebeugelde smoelwerk. En tof dat ik me destijds voelde! De zelfingenomenheid spatte bijna van de foto mijn gezicht in. Terwijl ik destijds juist onzekerder dan ooit was.

Rebelletje 
Er kwamen veel foto’s van de middelbare school voorbij. Uit de hand gelopen schoolreisjes, duckfaces en felrode tongen van de rooie wodka. Ik moet lachen. Indertijd was ik heel anders. Ik was rebels, stelde me onschendbaar op en had vrijwel overal schijt aan. Die eigenschappen zijn behoorlijk geslonken. Beter. Het pantser dat destijds de oplossing voor al mijn problemen leek, is verdwenen. Het is leuk om die veranderingen bij jezelf te kunnen constateren. Ik kan mezelf nu met een gerust hart ‘normaal’ of ‘ik’ noemen. Want destijds was ik alles behalve. Het ging om grenzen verleggen. Wie is de lijpste. Dat soort gein. Dat is nu niet meer aan de orde. Het is goed zo.
Toch waren de kiekjes momenten die ik helemaal vergeten was. En dat vind ik het leuke van foto’s kijken. Omdat het leven zo snel gaat, is het soms lastig om je te herinneren waar je ook alweer vandaan komt en wat je precies hebt moeten doorstaan om te komen waar je nu staat. Vandaag de dag. Spit voor de grap eens een paar oude fotoalbums door. Ik kan je een glimlach garanderen op deze zonnige vrijdagochtend.