Lang leve de verloskundige!

Ik gun iedereen een bevalling met hun eigen verloskundige. Niet zomaar in het ziekenhuis, met wildvreemden die je voor het eerst in negen maanden zien en je dan denken te kennen.
Ik spreek uit ervaring. Wat een hel zeg, die eerste bevalling. Ja, ik had een zwangerschapscursus gedaan, ik had leren puffen, ik had geleerd dat die eerste tien centimeter de berg op was en dat het persen alleen nog maar bergaf zou zijn. En dat het gewoon een kwestie van doorzetten was.

Maar ze kwam niet. Ik werd gestript. Twee dagen later bleek er iets van activiteit te zijn. Toen had ik al twee nachten niet geslapen. Waar ik ervan overtuigd was dat dit toch echt weeën waren, werd me verteld dat het slechts ‘voorweeën’ waren. En op dat moment begon de paniek. Als dit voorweeën waren, hoe moest ik me dan ooit door het echte geweld heen werken?
Dat lukte dan ook niet. Schaamte overviel me. Ik kreeg een ruggenprik. Het was half vier ’s middags en ik was inmiddels dus al 40,5 uur wakker. Het zou me helpen nog wat te kunnen slapen voordat het echte werk begon. Maar ik kon niet slapen, ik ging immers bevallen!! Ik moest enorm plassen, maar de verpleegsters ontkenden dat. Ik riep ‘help’ vanuit het ziekenhuisbed, omdat ik niet meer wist hoe ik moest puffen, maar de verpleegsters waren aan het bespreken of ze ’s avonds nog op stap zouden gaan.

’s Morgens had ik drie centimeter ontsluiting en net voordat de ruggenprik werd aangesloten had ik er zeven. Door de verdoving vielen de weeën weg. Er kwamen weeënopwekkers. Om 01.00 uur ’s nachts had ik eindelijk voldoende ontsluiting en mocht ik gaan persen. En toen bleek ze er niet uit te kunnen. Ze lag met haar hoofd omhoog. Dus de gynaecoloog werd uit zijn bed gebeld, de pomp kwam eraan te pas, ik brak mijn stuitje en eindelijk was ze daar dan. Met het vel van haar hoofd getrokken.

Ik was nog altijd volledig in paniek. Kon niet opstaan of plassen. De pijn in mijn stuitje was verschrikkelijk, maar volgens de verpleegsters hoorde dat er nu eenmaal bij. Niet dus. Ik dacht dat ik het verkeerd had gedaan. Ik had niet goed gepuft en het persen was helemaal niet bergaf, maar deed gruwelijk pijn (logisch ook, omdat mijn stuitje toen brak).
Mijn tweede bevalling was er één uit het boekje. Mijn verloskundige was erbij, die me kende, die me op mijn gemak stelde, die wist dat ik bang was voor het persen omdat ik niet weer dat stuitje wilde blesseren. Het duurde 4,5 uur. Er werd meegepuft. Mijn hand werd vastgehouden.
En wat te denken van twee vriendinnen van me die ook met ziekenhuispersoneel bevielen. Ze steunden en puften, riepen dat ze persdrang hadden, maar de verpleegsters zagen niets van weeënactiviteit op de monitor. Totdat er even gevoeld werd en ze allebei al tien centimeter ontsluiting hadden. Vrouwen die al een bevalling achter de rug hadden, werden gewoon niet serieus genomen.

Ik gun het dus iedereen: een bevalling met jouw eigen verloskundige. Mocht dat mogelijk zijn. En ja, ik beviel in het ziekenhuis. Mocht er iets misgaan, zit je tenslotte dicht bij het vuur. Maar wildvreemde verpleegsters en artsen, die je niet kennen, je niet serieus nemen en je ook nog eens het gevoel geven dat je maar een mietje bent, daar pas ik voor. Lang leve de verloskundige!