Later, nu we groot zijn

Ik blader door de stapel foto’s heen. Op ieder kiekje staat een springerig blond meisje, vaak met een grote grijns op haar gezicht, omringd door kinderen van haar leeftijd. Mijn ouders waren vroeger niet vies van foto’s maken, zodat ik minutieus kan volgen hoe iedereen op de foto’s tanden wisselt, langer wordt, babyvet verliest en iets minder belachelijke kleding gaat dragen.

Zoals je ziet had ik in groep 3 naast geen tanden ook nog eens geen kledingsmaak.

Ik weet je verjaardag nog
Het is zaterdag en vanavond heb ik een reünie van mijn basisschoolklas, veertien jaar nadat we de Sint Franciscusschool (een naam die ik nog steeds niet in één keer foutloos kan schrijven) collectief vaarwel hebben gezegd. Waar Lau zich naar eigen zeggen ‘bijna niets’ herinnert van de mensen uit zijn basisschooltijd, kan ik iedereen nog met voor- en achternaam opnoemen. Ik weet nog wie in welke straat woonde en in mijn hoofd zijn zelfs een paar verjaardagen blijven hangen.

We zijn mannen en vrouwen
Een aantal jongens kan geen vrij krijgen van hun werk bij de hoogovens – of zoals het tegenwoordig heet: Tata Steel – maar wenst ons veel plezier. Een van de meiden komt niet omdat ze afgelopen week voor het eerst moeder is geworden. En een heleboel andere meiden mogen niet drinken omdat ze zwanger zijn of borstvoeding geven. En ik zeg ‘jongens’ en ‘meiden’, maar ik moet het natuurlijk eigenlijk hebben over ‘mannen’ en ‘vrouwen’. Die getrouwd zijn. Die een grotemensenbaan hebben. Die een gezin stichten.

‘En dan was jij de mama…’
Als ik de Facebookposts van mijn oud-klasgenoten lees, bekruipt me soms het bizarre gevoel dat we allemaal maar doen alsof. We spelen vadertje en moedertje, gaan trouwen omdat we een leuk feestje willen en wachten allemaal eigenlijk nog steeds op het moment waarop we ons echt volwassen voelen. Ik wel, tenminste.

Want zo hoort het
Ben ik wie ik had gedacht te worden toen ik op de basisschool zat? Ja, volgens mij wel. Of nou ja, ik ben voor mijn gevoel hetzelfde gebleven. Misschien is dat het wel gewoon: we zijn allemaal nog dezelfde mensen, alleen zijn we inmiddels ouder en worden we geacht geld te verdienen en ons voort te planten, in plaats van buiten te spelen en playbackshows te organiseren.

Het is tenslotte later, en we zijn groot.