Hoe ik lekker rustig werd

Ik heb een simpele oplossing voor mijn drukke gedoe gevonden. Ik lees weer.

De afgelopen jaren had ik nauwelijks de rust om te lezen. Ik was altijd in de weer met werk, huishouden, sociale contacten en sporten. Ik draafde een beetje door en belandde tussen Kerst en Oud & Nieuw met een zich tot abces ontwikkelende keelontsteking in het ziekenhuis. Nu, een paar maanden later, snap ik pas dat het werk – én als freelancer én in een huishouden met kleine kinderen – nooit af is.

Een huis in het bos
Niks doen vond ik niet makkelijk. Toen ik de eerste week na mijn ziekenhuisavontuur ziek in bed lag, kon ik me nauwelijks ontspannen. Totdat Elke (4) en Katja (2) hun favoriete boek ‘Een huis in het bos’ van Inga Moore mee naar boven sleepten. Een paar keer per dag trippelden ze de trap op en las ik daaruit voor. Ik stapte in een wereld van houten huizen in het bos, waar je fikkies stookt en daarna onder een muffe wollen deken op de krakende zolder gaat slapen. Echt mensen: alle rupsjes nooitgenoeg en hazen waar je van houdt verbleken bij dit boek. Enige minpuntje: de vertaling kan beter. Maar de plaatjes maken veel goed.

Pier en Oceaan
Eenmaal opgeknapt las ik Pier en Oceaan van Oek de Jong. Het speelt zich af in het Friese Dokkum en Zeeuwse Goes tijdens de jaren ’50 en ‘60. De sfeer binnen een Hollands gezin wordt beklemmend beschreven: de rol van het geloof, het ‘wat zullen de buren wel niet denken’ en de burgerlijk- en kleingeestigheid.

Rust en aandacht
Van de gedetailleerde beschrijvingen van Oek de Jong werd ik gek genoeg ontzettend kalm. In de jaren ‘50 was natuurlijk geen afleiding van email, telefoon of social media. Er worden nog ouderwetse stukken langs de dijk gefietst, zodat de puberende hoofdpersoon zijn gedachten de vrije loop kan laten. Er wordt veel gezwegen en weinig gepraat en bij beschrijvingen van het landschap kun je de klei en het slik bijna ruiken. De Jong schrijft met rust en aandacht voor het alledaagse. Dat klinkt een beetje zijig, maar ik bedoel dat er niet zoveel gebeurt, terwijl het verhaal nergens saai wordt. Gewone dingen kunnen heel mooi zijn. Als je ze opmerkt.

Mijn strijd
Maar dat je ook mét de aanwezigheid van email, smarphones en social media een boek vol rust en aandacht kunt schrijven, bewijst Karl Ove Knausgård met zijn ‘Mijn Strijd’-reeks. Na ‘Vader’ en ‘Liefde’ lees ik nu ‘Zoon’ (helemaal hot, sinds DWDD dit boek zeer terecht tot boek van de maand verkoos). Knausgård schrijft over zijn eigen leven. Zijn jeugd, zijn gezin met drie kleine kinderen, het schrijverschap en zijn strijd om hierin een balans te vinden. Nooit eerder zo’n oprecht en eerlijk boek gelezen. En bijkomend voordeel: na het lezen van bovenstaande boeken ben ik helemaal zen. Iemand nog een tip voor een volgend mooi boek?

© foto: Nike Martens