Jááááááá, lente!

Ik ben gek op de winter. Een onwijs gezellige tijd, met spannende sinterklaasavonturen en ubergezellige kerstdagen. Toch  weegt dit gevoel geen seconde op tegen wat er door je heen gaat op de eerste lentedag van het jaar.

Gisteren was het dan eindelijk zo ver. Zaterdag was al best aardig, maar gisteren? Gisteren was op en top lente. Hoe je dat merkt? Niet zozeer aan de zon en de temperatuur, maar aan het feit dat de wereld plotseling z’n deuren open lijkt te gooien. Zelfs al hebben we een prutwinter achter de rug, toch verstoppen mensen zich in de winter massaal in hun eigen huis, hun eigen wereld. Hartstikke knus en gezellig, dat openhaardgedrag, maar stiekem hunkeren we met z’n allen toch wel heel erg naar de natuur, want zodra die eerste oprechte zonnestralen onze gezichten raken, rennen we massaal met z’n allen naar buiten.

Perfecte scène
En wat is dat een heerlijk gezicht om te zien. Iedereen gooit z’n tuindeur open, stoft de kussens van de tuinmeubels af, maait het gras, maakt een praatje met de buren. Kinderen hobbelen achter een bal aan, staan touwtje te springen, terwijl de buurman zijn straatje aan het schoonvegen is. Het leek zo’n perfecte scène die je ziet op die tekeningen die ze presenteren bij de bouw van een nieuw winkelcentrum. Lente was het ook op Facebook, allemaal foto’s van mensen die genieten van de zon (maar niet genoeg om Facebook links te laten liggen), wijntjes, sapjes, toastjes en noem het maar op.

Geen zorgen
Mijn zoontje Matthijs vierde gisteren zijn verjaardag en als dit een voorbode is van hoe we voortaan zijn verjaardag mogen vieren, op 9 maart in de tuin, dan hoor je ons niet klagen. Natuurlijk heeft zo’n zachte winter en vroege lente gigantische nadelen, immers, de eerste wespen hebben we gisteren al mogen begroeten, en de spinnen worden dit jaar waarschijnlijk gigantisch. Dat kon ons gisteren echter niet deren, want gisteren was de eerste lentedag van het jaar. Dan maak je je geen zorgen. Niet over spinnen, niet over de crisis, niet over iets anders, je vergeet even alles dat ellendig is. Dat is de kracht van lente.

Daarmee werd ik me gisteren plotseling ook bewust van het feit waarom lente zoveel mooier is dan het gefabriceerde kerst- of sinterklaasfeest, en dat gezellige wintergevoel. De winter is fantastisch, als je iemand hebt om het mee te delen. Maar de lente? De lente daar kan iederéén van genieten, ook in je enige upje! En het is hoog tijd dat we dat gaan doen!

Op de lente! *proost*