Let me Google that for you…

Ik liep van de week over straat, en vroeg me iets af. Ik weet niet meer precies wat het was, maar voor ik thuis was, had ik het antwoord al gevonden op Google, en was mijn honger naar kennis bevredigd.

We leven wat dat betreft in een fijne tijd, daar ben ik me vaak van bewust. Ik kan me nog goed herinneren dat er een tijd was voor Google (Opa vertelt), en ik me iets afvroeg. Hoe heet die acteur ook alweer, in welke film speelde hij? Hoe heette dat speelgoed ook alweer dat ik vroeger had. Of belangrijkere vragen als: wat moet je doen als iemand stikt? Vroeger moest je best veel moeite doen om aan het antwoord te komen op dat soort vragen. In het gunstigste geval pakte je een deel van de miljoen boeken tellende encyclopedie uit de kast (overigens grappig dat mijn zoontje ooit op Google zal opzoeken wat een encyclopedie was), en vond je het antwoord. Had je pech, dan moest je naar de bieb, of vroeg je het aan iedereen die je tegenkwam of in het ergste geval, vond je gewoon nooit het antwoord op je vraag.

Nooit.

Kun je het je nog voorstellen? Je iets afvragen, en het antwoord nooit zullen vinden? Simpelweg omdat je niet weet waar je dat antwoord moet zoeken? Tegenwoordig hebben we overal een antwoord op, binnen een paar seconden. Dat is heel fijn, maar tegelijkertijd kun je je ook afvragen wat die kennis precies waard is. Want de kennis is er wel, maar niet in ons hoofd, die is extern opgeslagen. Maar zolang die kennis beschikbaar is en blijft, maakt dat toch niet uit? Dat is natuurlijk de vraag. Je kunt natuurlijk vrezen dat er ooit iets gebeurt waardoor alle computers plat gaan en al onze kennis verloren gaat. Dan zijn we ineens een stel domme mensen zonder Google.

Parate kennis verdwijnt

Waar ik me echter meer zorgen om maak is de parate kennis die langzaam maar zeker verdwijnt. Om een heel overdreven voorbeeld te noemen. Als de oorlog morgen uitbreekt, en de stad wordt afgesloten, en er staat ineens iemand met een levensgroot houten paard voor de deur, dan weet jij wel beter. Dat paard komt niet binnen. Dat weet je door je parate kennis, je gaat niet eerst Googlen of er ooit ergens een keer een raar voorval is geweest met een houten paard. Nu zal dat niet zo heel snel gebeuren, maar op kleinere schaal is dat natuurlijk minstens zo relevant. Extern opgeslagen kennis is geweldig, maar alleen nuttig wanneer je getriggerd wordt op het op te zoeken. En juist bij de meest belangrijke, meest gevaarlijke zaken in het leven, is dat niet het geval, en dat is best zorgwekkend.

Ik liep van de week over straat, en vroeg me iets af. Ik weet niet meer precies wat het was, en daarin schuilt nu juist het probleem. Voor ik thuis was, had ik het antwoord al gevonden op Google, maar zowel het antwoord als de vraag, kan ik me met de beste wil van de wereld niet meer voor de geest halen. Dus ik weet iets, ik weet alleen niet meer wát. Hoe nuttig is externe kennis dan nog.