Blog Martin: Leven moet je delen

Het maakt niet uit wat je bereikt, als je het met niemand kunt delen, heb je er helemaal niets aan. Afgelopen donderdag was dan eindelijk mijn boekpresentatie, zonder twijfel één van de belangrijkste momenten in mijn leven. Niet alleen omdat het een roman betreft die ik voor mijn vader schreef, en ik die na jaren ploeteren en dromen eindelijk mocht overhandigen aan mijn vader, maar vooral ook omdat het zo’n zeldzaam moment werd waarop je je ineens heel erg bewust wordt van iets.

Snotteraap
Bij zo’n presentatie hoorde natuurlijk een speech. Daar zag ik nogal tegenop, niet omdat ik de woorden niet zou kunnen vinden, ouwehoeren is geen enkel probleem, maar omdat ik bang was dat ik het na twee woorden al niet meer droog zou houden (als het ook maar enigszins emotioneel wordt verander ik in een gênante snotteraap die niet meer te stoppen is). Gelukkig viel dat laatste mee, omdat mijn zoontje Robin met me mee klom op het podium en me een beetje in toom wist te houden. De speech die ik wilde geven, gaf ik uiteindelijk echter niet.

Ik wilde namelijk iets gaan vertellen over hoe belangrijk het is om je dromen na te jagen, over doen waar je van droomt, je niets aantrekken van anderen die je proberen te vertellen wat je allemaal niet kunt enzovoort. Dat was een belangrijke boodschap, immers, dat had ervoor gezorgd dat een idee uiteindelijk een boek werd. Maar terwijl ik de zaal vol mensen in stond te kijken, realiseerde ik me ineens waar het écht om ging. Want in tegenstelling tot wat er op de uitnodiging stond en op de aankondigingsborden in de studio, ging de presentatie helemaal niet om mij. Terwijl ik de zaal inkeek, zag ik in één klap m’n hele leven. Vrienden, familie, oud-collega’s, oud-werkgevers, huidige werkgevers, alles en iedereen was aanwezig. Aanwezig om me te steunen en iets bijzonders met me te delen, zoals ze eigenlijk gedurende m’n hele leven hebben gedaan.

Delen
Ik stond daar omdat ik een boek heb geschreven. Dat was tof, leuk, en bijzonder, maar niet zo bijzonder als het besef dat zich op het podium meester van me maakte. Het draait daadwerkelijk niet om wat je doet, maar om met wie je het kunt delen. Zonder mijn vrienden, familie en alle andere mensen om me heen, had ik een boek gehad zonder betekenis en had ik op een podium gestaan voor een lege zaal. Trots was ik nog steeds, maar daarna vooral dankbaar voor zoveel lieve mensen in mijn leven.

De afgelopen jaren draaiden om mijn boek, iets dat ik moest en zou doen voor mijn vader. Uiteraard ga ik hierna niet stilzitten, maar vanaf nu ligt de nadruk op mensen. Niet omdat ik bang ben dat ik straks niemand meer heb om bijzondere dingen mee te delen, maar vooral omdat ik eindeloos dankbaar ben voor het feit dat ik ze wél heb.

Genieten van de mensen om je heen, iets anders doet er niet toe.

(Onderstaand filmpje, de boektrailer, is een prachtig voorbeeld van hoe blij ik met mijn vrienden mag zijn, iedereen die ik vroeg werkte er belangeloos aan mee!)