Blog: Lezen tijdens het eten

lezen tijdens het eten

Het is niet iets heel groots. Misschien hoef ik me er ook helemaal niet voor te schamen. Maar toch hang ik het ook weer niet aan de grote klok. En zelfs mijn partner weet het niet. Maar ja, hij is doordeweeks gewoon nooit op tijd thuis.

Ik lees graag. Dat heb ik altijd gedaan. Mijn ouders hadden geen kind aan me als ze me vroeger ergens naartoe namen. Ik had altijd mijn boek bij me. Ook in een restaurant, want dan bleef ik zo lekker rustig. Ook thuis las ik graag tijdens het eten, maar dan mocht het natuurlijk niet. Dan moesten we praten. Het was het belangrijkste moment van de dag, vond mijn moeder. En ik haatte praten.

Hoe was het op school, bladibladibla. Net alsof zij daar iets van zouden begrijpen. Laat me gewoon lezen, dacht ik dan. Soms legde ik het boek op de stoel naast me en probeerde het zo stiekem. Dat lukte zelden. Uit pure nood ging ik in het weekend tijdens de lunch maar de melkpakken lezen. Of het hagelslagpak van Venz. Daar stond tenminste nog wat op.

Nu heb ik zelf kinderen. En roep ik ook dat samen eten zo belangrijk is. Wat dus ook meestal wel gebeurt. Tenzij ik in een spannend boek bezig ben. Dan pleur ik ze met bord en al voor de tv en ga ik zelf heerlijk lezend zitten eten. Ach, bij het naar bed brengen haal ik de schade wel weer in. Dan praten we wel even. Toen ze kleiner waren, zaten ze gewoon aan tafel zichzelf onder te smeren met aardappelpuree en geplette worteltjes. Niet dat ik dat in de gaten had, want ik las tenslotte.

Oh, wat waren het heerlijke tijden. Maar kleine kinderen worden groot. Als ik eens in het weekend probeer achteloos de krant naast mijn bord te leggen, wordt papa er meteen bijgeroepen. ‘Je mag niet lezen tijdens het eten, mama!’ gilt dan zo’n bloedeigen, vleesgeworden duiveltje van zes. En moet ik moeite doen haar niet na te praten met een kinderachtig stemmetje. Ik ben tenslotte volwassen. Ik weet ook wel hoe het hoort.

Gelukkig heb ik mijn kinderen één ding geleerd. Als we pizza eten, mag dat gewoon altijd voor de tv. Sterker nog: als ik wil dat ze aan tafel komen, schreeuwen ze moord en brand. Zeker één keer in de week is het dus pizzatijd. Kindjes blij voor de televisie. Mama blij met haar me-time. Ach, morgen eten we gewoon weer aan tafel. Als ik mijn boek uit heb tenminste…