Lianne verloor haar vader en nu is haar moeder ziek: ‘Gewoon doorleven is de enige manier om dit vol te houden’

lianne sanders

Lianne Sanders (32) is bezig met haar derde boek. Haar moeder is ziek terwijl ze haar vader al is verloren. Ze schrijft voor VIVA over dat proces. 

Mijn leven kabbelt voort. Mocht je denken dat ik de hele dag in opperste staat van paraatheid aan het nadenken ben over m’n moeder, over Pasen (vast het laatste ontbijtje met zalm en roerei), over hoe vreselijk de hele situatie is, dan moet ik dat toch even rechtzetten: dat ben ik niet. Zo werkt het, in mijn leven, blijkbaar niet. En ik geloof dat dat voor mijn hele gezin geldt.

Berichten

Onze gezinswhatsapp, bestaande uit m’n moeder, m’n zusje, m’n broertje en ik, ‘Family’ genaamd, gevolgd door een zonnetje, een wolkje met regen en een blauw hartje – want zowel in regen als in zonneschijn, zal er altijd liefde zijn (dit verzin ik ter plekke) – kent nog steeds dezelfde updates. Mijn zusje stuurt schattige foto’s van haar kinderen, (m’n moeder: ‘ahhh, cuties’ en heel veel emoji’s met hartjesogen), mijn broertje een grappige update over z’n werk, ik deel tegen welke BN’er ik nu weer aanliep in de grachtengordel van Amsterdam en m’n moeder stuurt een foto van het strand, waar haar vriend haar mee naartoe genomen heeft.

Soms wordt zo’n stroom aan lichte berichten afgewisseld door een ziekenhuisupdate. ‘Net met oncoloog gebeld, ga laatste chemo niet meer doen, genoeg gif in m’n lijf gehad.’ En dan reageren wij alledrie met ‘goed zo, mam’ en ‘snappen we’ en een half uur later zien we m’n neefje weer voorbij komen op z’n driewieler in Batman-pak. Misschien is gewoon doorleven ook wel de enige manier om dit vol te houden. Als ik namelijk bij alles wat er gebeurt ga denken ‘dit is de laatste keer dat m’n moeder dit kan meemaken’, dan draai ik door. En als ik eerlijk ben, kan ik de laatste keren Pasen, wandelingen in de lentezon, Koningsdag en oud&nieuw met m’n vader amper herinneren. Dus zijn die momenten écht zo groot en belangrijk, of maakt de buitenwereld dat ervan? Is dat wat men verwacht?

Lees ook:
Lianne’s moeder is ziek, terwijl ze haar vader al is verloren: ‘De afgelopen weken ben ik in stilte verliefd geweest’

Verwachtingen

Als ik iets heb geleerd van het overlijden van m’n vader en dit proces met m’n moeder, is het wel dat je je heel weinig aan moet trekken van wat een ander verwacht. Van wat een ander vindt. Alsjeblieft lieve mensen, we leven niet zo lang, mijn ouders hebben straks allebei hun pensioenleeftijd niet gehaald, laten we de tijd die we hier hebben vooral niet bezig zijn met wat anderen van ons verwachten en zélf beslissen hoe we ons leven leven.

En wij besluiten om ons leven ‘gewoon’ door te leven. Of m’n moeder er zonder levensverlengende behandelingen nog twee maanden is, nog drie of nog vier (geen enkele oncoloog zal een precieze voorspelling doen) – wandelingen, het strand, werkupdates en met pindakaas besmeurde neefjes is onze manier. Kabbelen. Zolang we nog kunnen.

VIVA nieuwsbrief

Iedere week de leukste nieuwsbrief van Nederland in je mailbox?

Foto Lianne: Deborah Bos