Lianne is haar vader verloren en nu is haar moeder ziek: ‘Niemand houdt van je zoals ouders dat doen’

lianne

Lianne Sanders (32) is bezig met haar derde boek. Haar moeder is ziek terwijl ze haar vader al is verloren. Lianne schrijft in haar column over dat proces. 

Ik zet een kop thee en op het labeltje aan het theezakje staat de vraag: ‘Wat was je meest levensveranderende ervaring?’ Nou, héb je even? Een zieke vader die overlijdt en eenzelfde proces een paar jaar later meemaken met een moeder lijkt me niet anders dan levensveranderend te noemen. Ik merk dat ik steeds somberder word.

De afgelopen weken kon ik nog wel vrolijk zijn – of vrolijk doen, die twee kan ik niet altijd uit elkaar houden – en plaatste ik berichten op Instagram alsof het leven gewoon doorging. Ik verscheen in stories, keek andermans stories, wandelde eindeloos, haalde een latte met havermelk bij m’n favoriete koffietentje, ik datete en dronk weleens een biertje. Ik deed normaal.

Maar nu wil ik de hele wereld buitensluiten. Vorige week hoorden we dat de behandeling van m’n moeder stopt. Als iemand ziek is en niet meer beter kan worden, weet je dat er een moment gaat komen dat het slechter gaat. De andere kant op kan simpelweg niet. Maar zolang diegene levensverlengende behandelingen doet, lijk je dat moment steeds weer even te kunnen uitstellen. Tot dat niet meer kan.

Lees ook:
Lianne’s moeder is ziek, terwijl ze haar vader al is verloren: ‘De afgelopen weken ben ik in stilte verliefd geweest’

Door m’n somberheid voelen de dagen stroperig en dof. Als ik onder de douche vandaan kom en ik zie het pannetje waar ik havermout in heb gemaakt nog in m’n gootsteen staan, denk ik: dit meen je niet, komt dit er óók nog bij? Doe ik de koelkast open en is de boter op, dan vind ik dat een enorme tegenslag en wil ik het liefst weer in bed gaan liggen.

Gisteravond werd ik daarbij ineens heel bang. Ik dacht me in hoe het zou zijn als allebei m’n ouders er niet meer zijn en ik voelde me bodemloos. Waar moet ik straks heen als ik er helemaal doorheen zit? Natuurlijk heb ik vriendinnen, een broertje en een zusje, maar niemand houdt van je zoals ouders dat doen. Ik raakte ervan in paniek, werd bang dat ik dat niet aan zou kunnen. Ik dacht: zal je zien dat ik dan doordraai. Zit ik straks ergens in een crisisopvang. Dat gebeurt toch soms bij mensen met verdriet?

Ik heb er een kalmerende meditatie bij moeten pakken om weer tot rust te komen. De oudere vrouw sprak in het Engels tegen me dat als ik naar haar aan het luisteren was, ik veilig was. Dat het feit dat ik m’n koptelefoon in had en naar haar stem luisterde, terwijl ik rustig zat of lag, en ik m’n lichaam kon voelen, aangaf dat ik ervan uit kon gaan dat ik niet doordraaide. Het hielp. Meditaties, ademhalingsoefeningen, het luisteren van m’n lievelingsmuziek en iemand die de afwas voor me doet – ik heb momenteel alle hulptroepen nodig om mezelf een beetje sane te houden. Maar de mens is veerkrachtig.

VIVA nieuwsbrief

Iedere week de leukste nieuwsbrief van Nederland in je mailbox?

Foto Lianne: Deborah Bos