Lianne’s moeder is ziek, terwijl ze haar vader al is verloren: ‘Ik moet hier weg’

column lianne

Lianne Sanders (32) is bezig met haar derde boek. Haar moeder is ziek terwijl ze haar vader al is verloren. Lianne schrijft in haar column over dat proces. 

Ik ijsbeer door de woonkamer van het appartement dat ik tijdelijk huur in het dorp waar ik vandaan kom. Ik ging hier een paar maanden geleden wonen omdat ik er voor m’n moeder wilde zijn. Het ligt op steenworp afstand van haar huis en ik ben in twee tellen in het bos. Toch kan ik er m’n draai niet vinden. Het contrast met Amsterdam is groot.

Ik mis mijn buurt, wandelen langs de Amstel, m’n vriendinnen en het kletspraatje met de bezorgde ondernemer in het koffietentje om de hoek. Luxeproblemen, vind ik. Doorzetten, moet ik. Maar ik slaap er niet lekker van. Ik besef nu dat ik er te luchtig over heb gedacht: halsoverkop verhuizen naar m’n geboorteplek, weg van het leven dat ik in Amsterdam heb opgebouwd. Ik ben single en freelancer, dus flexibel, had ik mezelf verteld. Maar ook zonder vriend of baan kan een stad als thuis voelen.

De vriendin die ik net belde was duidelijk: ‘Je moet terug. Ik snap dat je je schuldig voelt, maar je kunt er ook voor je moeder zijn als je jezelf op de eerste plek zet.’ Ik kijk in m’n agenda wanneer ik een dag naar Amsterdam kan, denk aan alle corona-maatregelen (waar moet ik dan naar de wc? wat ga ik er überhaupt doen?) en pak m’n jas van de kapstok. Een keer een dagje terug is geen optie en ik hoop dat de stilte van het bos me de moed geeft om te kiezen voor wat ik stiekem al weet.

Als een dierbare ziek is, wordt al het andere onbelangrijk, zeggen ze. Maar juist nu voelt m’n eigen geluk belangrijker dan ooit. Ik wil niet wegzakken in een moeras van verveling, zorgen en aanpassen, want als je zelf wankel bent, hoe kun je dan samen stevig staan? En is kiezen voor wat je zelf wilt, wat je écht wilt, uiteindelijk niet het mooiste wat je een ander kunt geven? Omdat de vrijheid die dat geeft, ruimte maakt voor liefde?

De lucht is helderblauw en het is ijskoud, maar ik genoot er meer van toen ik hier op bezoek was en hier niet woonde. Ondanks de hele situatie, was ik gelukkiger en veerkrachtiger toen ik nog in m’n eigen huis zat. Ik passeer een ouder stel, we manoeuvreren ons met anderhalve meter afstand om de grote modderhopen op het pad waar we lopen en als ik bijna uitglijd, weet ik het zeker: ik moet hier weg. Ik adem diep in en uit en bel m’n moeder.

‘Mam, ik denk dat het beter is als ik terugga naar Amsterdam. Mensen zeggen wel dat ik nu sterk moet zijn voor jou, maar ik kan alleen maar sterk zijn als ik ook mezelf geef wat ik nodig heb. En ik heb m’n eigen huis nodig. M’n eigen stad.’ Ze is even stil.

‘Vind je dat heel erg?’ vraag ik.

‘Ik vind het niet heel erg,’ antwoordt ze. ‘Want een moeder wil altijd dat haar kind gelukkig is.’

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je in voor de VIVA-nieuwsbrief

Foto: Deborah Bos