Lianne is haar vader verloren en nu is haar moeder ziek: ‘Met zo’n moedige moeder moet het met mij ook wel goed komen’

lianne

Lianne Sanders (32) is bezig met haar derde boek. Haar moeder is ziek terwijl ze haar vader al is verloren. Ze schrijft voor VIVA over dat proces. 

Het is tien voor negen en ik fiets als een bezetene door het centrum van Amsterdam. Ik heb gegeten bij een van m’n liefste vriendinnen, ze maakte zalm met gegrilde groenten, en ze moest huilen om m’n moeder. Ze moest huilen en ze bleef maar sorry zeggen, want ze vond dat het míjn verdriet was en dat ze nu niet de aandacht naar zich toe moest trekken en ze wilde zo graag dat ik er juist even uit was. Maar ik vond het niet erg, want het raakte me, op een goede manier.

Ik huil niet zo veel. Ik denk dat het komt omdat m’n lijf in de overleefstand staat. Dan is er weinig ruimte voor emoties. Dat zou ik best anders willen, maar ik weet niet goed hoe. Ik geloof dat ik bang ben dat als ik de realiteit laat binnen komen, die me vermorzelt. De realiteit is dat m’n moeder achteruit gaat. En dat dit m’n laatste column is. En dat ik daar gek genoeg blij mee ben, omdat de momenten dát ik verdrietig ben, zo intiem voelen dat ze niet geschikt zijn om direct te publiceren. Ze voelen van mij, m’n moeder en het dagboek dat ik bijhoud in m’n computer. ‘Schrijf er maar een boek over als ik dood ben,’ zei m’n moeder. Dat beloofde ik. En belofte maakt schuld.

Lees ook:
Lianne verloor haar vader en nu is haar moeder ziek: ‘Gewoon doorleven is de enige manier om dit vol te houden’

Tegelijkertijd ben ik bezig met een nieuw huis. Kun je het je voorstellen, verhuizen in deze tijd? Maar het komt op m’n pad en in een stad als Amsterdam zeg je dan geen nee. M’n moeder stuurde me vanochtend een whatsappje. Of ik lekker had geslapen met het vooruitzicht van een nieuw huis. Zij had er wel even aan liggen denken, zei ze. Met een smiley. Ik werd er vreselijk verdrietig van. Dit soort kleine uitwisselingen zijn er straks niet meer. Toen ik dat met haar deelde, zei ze: ‘Ja, maar dan ‘bel’ je mij gewoon op en dan kom ik even met je praten, dan probeer ik bij jou te zijn.’ Dat vond ik lief en grappig. En hartverscheurend.

Mijn moeder is moedig. Ik vroeg haar of ze bang was voor de dood en toen zei ze: ‘Nou ja, het komt toch. Of het nou over twintig jaar is, tien jaar is of over twee maanden. Uiteindelijk moet je toch. Ik zou er niet bang voor zijn als het over tien jaar zou zijn, dus ben ik het nu ook niet. Ik geloof dat ik het wel heb geaccepteerd.’

Met zo’n moedige moeder moet het met mij uiteindelijk ook wel goed komen. M’n lijf houdt me nu nog veilig door het verdriet niet zo veel toe te laten, maar als dat wel gebeurt, dan heb ik haar nu nog. En als dat niet meer zo is, kan ik haar altijd ‘bellen’.

VIVA nieuwsbrief

Iedere week de leukste nieuwsbrief van Nederland in je mailbox?

Foto Lianne: Deborah Bos