Liesbeth Rasker: ‘Wat is er mis met mij? Iedereen wil toch een kind?’

liesbeth rasker

Schrijver en presentator Liesbeth Rasker (32) woont in Amsterdam met poes Disco en schrijft elke week in VIVA over wat ze meemaakt.

Een Canadese vrouw kondigde op Twitter aan dat na twee jaar alles geprobeerd te hebben, haar partner en zij hadden besloten zich te richten op een leven zonder kinderen. ‘Looking forward to a lot of traveling, adventures, and sleeping in.’

Ze schreef dat de talloze doktersbezoeken en pijnlijke vruchtbaarheidsbehandelingen nog niet eens het ergste waren, maar dat de onzekerheid ze uiteindelijk opbrak, ‘so it’s nice to finally know what path we’re taking.’

Het is een bericht dat je niet vaak ziet. Sterker nog, ik kan me niet herinneren ooit eerder een aankondiging gelezen te hebben van een koppel dat besloot géén kinderen te krijgen. Het bewust krijgen van kinderen wordt, terecht, van de eerste zwangerschapstest tot geboorte groots gevierd, en alle jaren erna weer. Maar het bewust níet krijgen van kinderen gaat stilletjes voorbij, terwijl daar vaak net zulke grote emoties bij komen kijken.

Ik ben zo iemand die hoogstwaarschijnlijk geen kinderen zal krijgen, omdat ik het nog nooit heb gewild. Maar dat ik dat nu zo kan opschrijven, is het resultaat van jaren denkwerk. Steeds als ik zei geen kinderen te willen, was het antwoord ‘wacht maar’. Ik moest wachten tot ik dertig werd, of tot ik de juiste man had gevonden, maar die biologische klok zou vanzelf gaan tikken. Maar bij mij gebeurde dat dus niet.

Wat was er dan mis met mij? Iederéén wil toch een kind?  Is dat niet de zin van het leven? Wat stelt het mijne dan voor? Het resultaat is dat ik mijn antwoord heb aangepast naar: ‘Ik heb het nog nooit gewild, maar je weet niet hoe je morgen wakker wordt.’ Daar is iedereen blij mee, en ook ik vond het jarenlang een goed antwoord.

Lees ook
Liesbeth Rasker: ‘Ik heb niets tegen ouder worden, graag zelfs’

Maar die Canadese vrouw doet me inzien dat ik op deze manier mezelf een leven vol twijfel opleg. Wanneer ga ik dan wel het pad van de kinderloze vrouw op? Op welk punt doe ik de deur naar een kinderkamer definitief dicht?

Zo’n vraag sukkelt vaak maar een beetje voort, tot de natuur het voor je beslist, wat dan alsnog behoorlijk pijnlijk kan zijn. Het deed me denken aan de vrouw die ik jaren geleden bij een kinderverjaardag sprak. Haar man had zich laten steriliseren, ze wilden allebei geen kinderen. Een beslissing waar ze het lang en veel over hadden gehad, die groots en betekenisvol was. ‘En we gaan er een feest voor organiseren. Net zoals al die tientallen babyshowers die ik heb moeten aflopen.’

Ik zou meer van dat soort feesten willen. Meer van dat soort aankondigingen. Een leven zonder kinderen is ook betekenisvol, en zo’n beslissing mag gevierd worden. Mocht ik zover zijn, nodig
ik jullie allemaal uit.

VIVA nieuwsbrief

Iedere week de leukste nieuwsbrief van Nederland in je mailbox?