Liesbeth Rasker: ‘Het is vooral de gedáchte aan autorijden die ik eng vind’

liesbeth rasker

 Liesbeth Rasker (32) is journalist en woont met poes Disco drie hoog achter in Amsterdam. In VIVA schrijft ze elke week vol verwondering over haar leven als reislustige single dertiger.

Ik had een afspraak op een plek in Nederland waar ik met het openbaar vervoer 1 uur en 40 minuten over zou doen om er te komen. En met de auto 42 minuten. De keus lijkt dan snel gemaakt, ware het niet dat autorijden me onnoemelijk veel stress bezorgt.

Toen ik honderd jaar geleden rijlessen had, was al vrij snel duidelijk dat mijn talenten elders lagen. Maar toch is er een examinator geweest die het een goed idee vond mij de weg op te sturen. Na dat afrijden, heb ik goedbeschouwd nooit meer in een schakelauto gereden. Dus toen ik dat een jaar of zes geleden toch weer
eens deed, eindigde het in een onmetelijk trauma waardoor ik briesend riep NOOIT meer in een schakelauto te zullen rijden.

Er was de ring om Parijs, ik reed in een kleine auto waarbij de motor bij het minste of geringste afsloeg. Al snel stonden we in een file en eenmaal in het midden van een tunnel kreeg ik de auto niet meer vooruit. Wat ik ook deed, steeds als ik wilde optrekken, sloeg de motor af waardoor ik hyperventilerend met horten en stoten naar de eerste afrit ben gekropen.

Lees ook
Liesbeth Rasker: ‘Pas toen ik eindelijk voor mezelf koos, kwam het goed’

Sindsdien rijd ik dus alleen in een automaat. Tenminste, als ik al rijd, want dat ga ik nog steeds zoveel mogelijk uit de weg. Het stomme is, áls ik eenmaal achter het stuur zit en de ergste zenuwen te boven ben, snap ik niet meer waar ik me zo druk om maakte. Soms vind ik het zelfs leuk.

Vorig jaar zomer tijdens mijn jaarlijkse Italië-vakantie huurde ik een auto om met een makelaar huizen te bezichtigen. De avond ervoor sliep ik niet van de stress. En omdat ik in een dorp zat dat alleen bereikbaar was via loeischerpe haarspeldbochten besloot ik in een ánder dorp een auto te huren. Moest ik eerst een klein uur in een trein om die auto op te halen, terwijl er schuin onder mijn appartement een prima autoverhuur zat. Gekkenwerk.

Het is dus vooral de gedáchte aan autorijden die ik eng vind. ‘Een mens lijdt het meest, aan het lijden dat hij vreest,’ zei ik veel en vaak tegen mezelf de uren voorafgaand aan mijn afspraak, waarvoor ik toch besloot een auto te huren.

Met trillende handjes reed ik weg, maar na tien minuten was ik alle paniek alweer vergeten. Alles bij elkaar leverde het me twee uur minder reistijd op. Ik moet gewoon vaker rijden en meer zelfvertrouwen opbouwen, bedacht ik tijdens de terugrit. Ik weet nu al dat ik hier niets van ga leren.

VIVA nieuwsbrief

Iedere week de leukste nieuwsbrief van Nederland in je mailbox?