Liesbeth Rasker: ‘Opstaan voelt voor mij altijd alsof ik uit m’n graf getrokken moet worden’

liesbeth rasker

Schrijver en presentator Liesbeth Rasker (32) woont in Amsterdam met poes Disco en schrijft elke week in VIVA over wat ze meemaakt.

Zoals een beetje dertiger betaamt, deed ik dit jaar Dry January. Voor het eerst. Een maand niet drinken, leek me altijd hoogst onmogelijk, om niet te zeggen hoogst onwenselijk. Jarenlang ben ik de persoon geweest die ‘jeeeeezus wat ongezellig’ riep als iemand zei niet te drinken. Niet iets waar ik trots op ben overigens. Het is een domme opmerking die voortkomt uit dezelfde reflex als wanneer iemand vriendelijk bedankt voor taart/snoep/een andere dikmaker. Door het goede gedrag van de ander valt het eigen slechte gedrag ineens extra op en de enige logische remedie is de ander verwijten de situatie te verpesten met zijn of haar ongezellige gedrag. Maar nu besloot ik zelf die persoon te zijn.

Tegenwoordig kan ik er al na drie glazen wijn vanuit gaan dat ik de volgende dag niets waard ben (ook erg kenmerkend voor een dertiger) en de aaneenschakeling van katers was ik zat. En daarin sta ik niet alleen: cijfers laten zien dat de groep niet-drinkers elke januari groter wordt. Een voordeel bij deze collectieve interesse in een nuchter leven is het enorme aanbod van alcoholvrije bieren. Moest je daarvoor een paar jaar geleden nog uitwijken naar speciaalzaken, tegenwoordig hebben ook de grote supermarkten hele schappen vol 0.0, waarvan veel heel goed te drinken is. En dit jaar is het extra makkelijk, want geen borrels, geen kroegen, geen etentjes die per ongeluk uitmonden in tot het ochtendgloren op de tafels dansen.

‘Geen kilo lichter, geen nacht beter geslapen’

Mijn zusje deed ook mee (al begon zij pas op 4 januari, dat moet toch even gezegd). Samen fantaseerden we over hoe geweldig we zouden slapen, hoe stralend onze huid ging worden, en hoeveel kilo’s we zouden kwijtraken. Het zou een heel nieuw bestaan worden, zo zonder alcohol. Afijn. Na week drie was er niets veranderd, na week vier ook niet. Geen kilo lichter, geen nacht beter geslapen. Maar omdat ik een volle agenda had en geen katers kon gebruiken, hield ik vol. En toen.

Lees ook
Liesbeth Rasker: ‘Van het idee van een vreemde man in mijn huis verga ik ook bijna van ongemakkelijkheid’

In de vijfde week viel me op dat ik vóór de wekker wakker werd en gewoon kon opstaan. Dat klinkt niet bijster indrukwekkend, maar opstaan voelt voor mij altijd alsof ik uit m’n graf getrokken moet worden, dus dit was nogal wat. En viel ik toch ook niet sneller in slaap? Was ik overdag productiever? Ik zal heus niet voor altijd alcoholvrij blijven, maar ik wil wel anders omgaan met drank. Vanaf nu kies ik mijn drankmomenten beter uit. Althans, dat is het voornemen. Dinsdagavond eten bij een vriendin? Alcoholvrij bier. Maandagavond iets te vieren? Champagne. De dag dat mijn stamkroeg weer open mag? Een vers getapt fluitje! Ik zal die kater met liefde omarmen.

Foto: Lin Woldendorp

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je in voor de VIVA-nieuwsbrief