Liesbeth Rasker: ‘Ik zeg: fuck die relativiteit en positiviteit. Zwelg maar even goed in zelf-medelijden’

liesbeth rasker

Schrijver en presentator Liesbeth Rasker (32) woont in Amsterdam met poes Disco en schrijft elke week in VIVA over wat ze meemaakt

Het was de week voor de lockdown en Instagram werd overspoeld door BN’ers die meededen aan een actie voor 3FM Serious Request, waarbij ze een shirt van kunstenaar Selwyn Senatori droegen met de tekst Stay fucking positive. Want, zo schreef Selwyn: ‘In deze bizarre tijd van algehele onzekerheid is het fucking belangrijk om positief te blijven.’

‘ik voel me opgesloten, steeds vaker eenzaam, verveeld en nou gewoon: coronamoe’

Het was ook de week dat ik bijna kopje onderging aan mijn jaarlijks terugkerende decemberdepressie, dit jaar vermengd met een fikse coronadip. Al jaren ben ik in december op m’n somberst. Met mijn moeders sterfdag op de negende, dagen die kort en donker zijn, de sociale druk van kerst en oud & nieuw is december niet mijn maand. Dat los ik doorgaans op door in de dagen na negen december naar een warm buitenland te vertrekken, omdat vluchtgedrag vaak een uitstekende oplossing is. Uiteraard kan dat nu niet, dus ik voel me opgesloten, steeds vaker eenzaam, verveeld en nou gewoon: coronamoe. Maar zodra je zoiets hardop zegt, is het al snel: ‘Ach, wees blij dat je gezond bent en een dak boven je hoofd hebt.’ Of: ‘Het is voor niemand makkelijk’ en ‘Het kan altijd erger.’ En dan zijn er dus ook nog BN’ers die je verplichten fucking positief te blijven – wat aanzienlijk makkelijker is gezegd dan gedaan.

Lees ook: Liesbeth Rasker: ‘Wat hij tekortkwam in persoonlijkheid werd ruimschoots goedgemaakt door zijn uiterlijk’

Waar ik onvoorstelbaar narrig van word, is dat je als gezond jong persoon met inkomen (zoals ik) eigenlijk überhaupt nergens meer last van mag hebben. Ja, ik wéét dat Harry van om de hoek ontslagen is en dat dat een ramp is. Dat het voor kinderen catastrofaal is dat ze even niet naar school mogen. Dat ouderen in angst leven. En dat het in landen zonder goed functionerende medische infrastructuur al helemaal de totale hel is. God verhoede dat ik me gewoon eens kut mag voelen zonder dat eerst helemaal kapot te moeten relativeren. Alsof tegenslagen meetbaar zijn, waarbij het één tien punten krijgt op de schaal van leedcompetitie en het ander maar vier. Een uitzondering wordt gemaakt voor Kim Kardashian die een diamanten oorbel verliest, al geloof ik best dat dat voor haar ook écht heel erg was. Maar gewone-mensen-problemen wegwuiven door er ander leed bij te halen, is vooral een onaardige manier van zeggen dat iets voor jóu niet belangrijk is. Ik zeg: fuck die relativiteit en positiviteit. Zwelg maar even goed in zelfmedelijden. Vertel wat je dwarszit, huil als dat nodig is, en raap dan jezelf weer bij elkaar om moedig voorwaarts te gaan. De draad weer oppakken, kan alleen als je je hart lucht en de negativiteit waar het allemaal mee begon er óók mag zijn. Misschien laat ik dát op een T-shirt zetten.

Deze column van Liesbeth Rasker komt uit VIVA-2020-53. Dit nummer ligt t/m 5 januari in de winkel of kun je hier online bestellen.

»BESTEL VIVA ONLINE | KLIK HIER «

Beeld: Tom ten Seldam