Liesbeth Rasker: ‘Een gedeeld verleden is genoeg voor een voldaan heden en een lange toekomst’

liesbeth rasker

Journalist en reisblogger Liesbeth Rasker (32) woont in Amsterdam met poes Disco en schrijft elke week in VIVA over wat ze meemaakt.

Alle drie op een OV-fiets fietsen we door de zoveelste regenbui naar het huis van de vierde. Sinds een jaar woont één van ons weer in Haarlem, de stad waar ons gedeeld verleden als viertal begon. Twee van hen leerde ik kennen in groep 4, in de klas van Juf Faber. Ik was nieuw op school, net verhuisd uit Amsterdam. Of zij mij misschien een rondleiding door het schoolgebouw wilden geven, vroeg de juf. Dus toen waren we vriendinnen. Daar werden verder niet al te veel woorden aan vuil gemaakt, want zo gaan vriendschappen als je kind bent. Via Tamagotchi’s, stiekem snoep kopen bij het pannenkoekenhuis, Sindy & GoGo en Polly Pocket’s kwamen we aan in groep 7, het jaar dat mijn moeder overleed. Het jaar waarin diezelfde twee op haar begrafenis hebben gesproken. ‘En toen is ze vredig gestorven in de liefhebbende armen van haar echtgenoot, meneer Frans Rasker,’ zei de één. Op de videoband die ik van die dag heb, zie ik hoe klein je bent als je tien bent, hoe schel hun stemmetjes door die grote zaal galmden. Zij zijn de enige vrienden die ik nu nog zie die haar hebben gekend, en die mij hebben gekend voordat ik dat meisje met de dode moeder werd.

‘We lopen allang niet meer de deur bij elkaar plat en zien elkaar een paar keer per jaar, want zo gaan vriendschappen als je volwassen bent.’

Tijdens onze etentjes gaat het over gebroken of verliefde harten van nu, maar ook over de aaneenschakeling van vriendjes die L. had op de basisschool. Over dat we nog steeds de telefoonnummers weten van elkaars ouderlijk huizen, want mobiele telefoons waren er nog niet. Over dat we alle drie naar dezelfde middelbare school gingen, en toen opeens geen vriendinnen meer waren met C., want ook dat gaat zo. Maar dat we toen wel de vierde ontmoetten, bij wie we nu in Haarlem aan tafel zitten. Een dik half jaar geleden liet ze een afdruk van een echo zien, en inmiddels kan ze elk moment bevallen, wat de reden is van ons samenzijn. Ze is de eerste van ons. Sowieso de enige die ooit een langdurige relatie heeft weten te vinden en houden.

Lees ook: Liesbeth Rasker: ‘In Italië voel ik de rust en het tevree tot me komen’

Tijdens zo’n avond, omringd door herinneringen, voel ik altijd wat een voorrecht het is om de mensen met wie je opgroeide nog altijd om je heen te mogen hebben. We lopen allang niet meer de deur bij elkaar plat en zien elkaar een paar keer per jaar, want zo gaan vriendschappen als je volwassen bent. Maar een gedeeld verleden als het onze is genoeg voor een voldaan heden en een lange toekomst. Met binnenkort een baby, ooit vast nog eentje, en niet alleen van haar. Met verhuizingen, huwelijken, scheidingen, begrafenissen. Eigenlijk precies zoals vroeger, dus.

Deze column van Liesbeth Rasker komt uit VIVA-2020-44. Dit nummer ligt t/m 3 november in de winkel of kun je hier online bestellen.

»BESTEL VIVA ONLINE | KLIK HIER «

Beeld: Tom ten Seldam