Liesbeth Rasker: ‘Ik worstel me door de werkdagen heen, constant alles uitstellend en dealtjes met mezelf sluitend’

liesbeth rasker

Schrijver en presentator Liesbeth Rasker (32) woont in Amsterdam met poes Disco en schrijft elke week in VIVA over wat ze meemaakt.

Een van mijn minst favoriete karaktereigenschappen is dat ik in tijden van grote drukte een niet te negeren behoefte voel om de ramen te lappen. Of, als ik dreig te verdrinken in deadlines, precies dan besluit een collage te maken van oude tijdschriften om de saaie wc-deur mee op te fleuren. Als de wc-deur af is, of de ramen schoon, dan kan ik met een leeg en rustig hoofd aan de slag en zal dat artikel zichzelf schrijven, lieg ik mezelf voor. Al zo lang als ik dingen moet inleveren, gaat dat zo en net zo lang mis ik deadlines en werk ik in weekenden of op onchristelijke tijdstippen om het toch af te krijgen. Of het nou op de middelbare school was, op de universiteit of nu als freelancer: ik begin nooit op tijd.

‘Zo worstel ik me door de werkdagen heen’

Een gemiddelde werkdag gaat als volgt. Ik start m’n iMac op, zet thee en schrijf m’n to-dolijstje voor die dag. Als dat lijstje af is, constateer ik tevreden dat als ik nú begin, ik al m’n deadlines haal en met een heerlijk opgeruimd gevoel vanavond op de bank verder kan met Married at first sight Australia. En dan, als alles in kannen en kruiken is om goed meters te maken, moet ik dríngend naar de supermarkt voor een snack, want dat schrijft beter. Even iets lekkers als beloning voor deze lange dag. Eenmaal terug heb ik al zeker twintig minuten niet op Twitter gekeken, dus wie weet wat daar allemaal is gebeurd. En dan neem ik Instagram ook meteen even mee. Uiteraard gaat precies op dat moment een appgroep los, dwaal ik af op LinkedIn, open ik uit verveling en wanhoop toch weer een datingapp om me na een uur pas te realiseren dat ik op kantoor zit en dingen moet doen. Ik schrijf één e-mail, klik tevreden op ‘send’, zet een streep op m’n lijstje en moet dan echt de kast opruimen want die is een zooi, en in zooi kan een mens niet werken, dat lijkt me duidelijk. Maar daarná begin ik echt aan dat artikel.

Lees ook: Liesbeth Rasker: ‘Hoe gaat dat over vijf jaar zijn, als zij allemaal gezinnen hebben, en ik niet?’

Zo worstel ik me door de werkdagen heen, constant alles uitstellend, constant dealtjes met mezelf sluitend. Terwijl, als ik niet zo zeur en gewoon m’n werk doe, heb ik alle tijd om elk raam te lappen en eindeloos kasten op te ruimen. Laatst zei iemand dat ik het niet als uitstelgedrag moet zien, maar als efficiënte luiheid. En luiheid is dan weer het talent om te rusten vóórdat je moe wordt. Als je het zo beschouwt, ben ik eigenlijk hartstikke goed bezig. En dat lijkt me een prima deal.

Deze column van Liesbeth Rasker komt uit VIVA-2021-04. Dit nummer ligt t/m 2 februari in de winkel of kun je hier online bestellen.

»BESTEL VIVA ONLINE | KLIK HIER «

Beeld: Tom ten Seldam