Liesbeth Rasker: ‘In Italië voel ik de rust en het tevree tot me komen’

liesbeth rasker

Journalist en reisblogger Lies bethRasker (32) woont in Amsterdam met poes Disco en schrijft elke week in VIVA over wat ze meemaakt.

Op een zonovergoten dag reed ik in mijn huurauto naar het makelaarskantoor in een klein Italiaans dorp. Al zo lang als ik me kan herinneren, wil ik niets liever dan in Italië een thuis hebben. Maar een droom zonder plan blijft slechts een wens, dus ik voegde de daad bij het woord en mailde een lokale makelaar. Of ik een paar huizen kon bezichtigen, ik was op vakantie en in de buurt. Zodat ik gevoel zou krijgen wat er voor welk geld te koop is, je moet nou eenmaal ergens beginnen. Dat kon, waar was ik naar op zoek? Naar een uitzicht met een huis, in plaats van een huis met uitzicht, mailde ik terug. Een huis met avondzon, mijn favoriete deel van de dag. Een huis met karakter, vooral. Traditionele terracotta tegels, knoestige balken in het plafond, een keuken met oude handbeschilderde tegels, een terras met druivenstruik waar ik de rest van mijn leven gelukkig zal zijn. Ze verzamelde zes huizen voor me, we begonnen om negen uur. Terwijl ik achter haar aan rij door de bergen van de Lunigiana-streek, voel ik van m’n tenen tot het puntje van m’n neus het verlangen dat er al zo lang is, gloeien als nooit tevoren.

‘Il dolce far niente is me op het lijf geschreven’

Mijn ouders namen me van kleins af aan elk jaar mee naar Italië, het was ook hun lievelingsland. We zwommen in de zee bij Castiglione della Pescaia, dronken cola bij Il Palio aan de Piazza del Campo in Siena, en de laatste vier jaar ga ik elke zomer in mijn eentje naar hetzelfde slaperige kustdorp in Ligurië. Altijd als ik in Italië ben, voel ik de rust en het tevree tot me komen. Il dolce far niente is me op het lijf geschreven. Het is thuiskomen, alsof ik daar hoor.

Lees ook: Liesbeth Rasker: ‘Dankzij de zusjes Kroes is de ‘mother blessing’ razend populair’

Het eerste huis heeft stenen muren in afgebladderd vrolijk geel en staat al jaren leeg. Oude kleurrijke tegels, een marmeren trap, vier grote slaapkamers, een overwoekerde tuin met potentie. We rijden door naar een traditioneel Toscaans landhuis, met lage plafonds en meer houten balken dan ik kan wensen. De rit eindigt bij een huis met panoramisch uitzicht op de bergen, precies de keuken met stenen wasbak van mijn Pinterest-plaatjes, en een oud kromgetrokken buurmannetje dat de tuin onderhoudt. Niet dat ik nu direct een huis kan kopen overigens. Het is een meerjarenplan. Eenmaal thuis maakte ik een afspraak met een financieel adviseur, opende een Italië-spaarrekening, en vanaf nu gaat elke cent in de spaarpot. En dan ben ik hopelijk binnen nu en een jaar of vijf iemand geworden die voor elke zin diep zuchtend ‘allora’ zegt, en zit ik in het goudgele avondlicht op mijn terras, terugdenkend aan die ene middag in de zomer van 2020 waar het allemaal mee begon. Zo zal het zijn. Zo zal het gaan.

Deze column van Liesbeth Rasker komt uit VIVA-2020-43. Dit nummer ligt t/m 27 oktober in de winkel of kun je hier online bestellen.

»BESTEL VIVA ONLINE | KLIK HIER «

Beeld: Tom ten Seldam