Liesbeth Rasker: ‘Voor vijf dollar mocht je een kakkerlak de naam van je ex geven’

Journalist en reisblogger Liesbeth Rasker (31), woont in Amsterdam met poes Disco en schrijft in VIVA over wat ze zoal meemaakt.

Een vriendin belde me laatst rond het middaguur met de dringende mededeling dat we nú wijn moesten gaan drinken. Het was een doordeweekse dag en de stapels werk waren nauwelijks te overzien, maar soms hoor je aan iemands stem dat het menens is. Nog geen kwartier later stampte ze m’n kantoor binnen, twee flessen wijn onder de ene arm en een zak chips onder de andere. ‘Ga zitten,’ dirigeerde ze me naar de keukentafel. Wat was het geval: haar ex (een gewetenloze zak die we al jaren Satan noemen) wordt vader. Een nieuwtje dat niet al te lang kwam nadat we hoorden dat hij met z’n nieuwe vriendin een huis had gekocht, wat bepaald niet in onze lijn der verwensingen lag. ‘Hoe-zo zijn zij gelúkkig met elkaar?! Waar blijft mijn gratification?’ riep ze terecht woedend. Want zodra een relatie op een slechte manier eindigt (zoals bij haar) of wanneer je pas later tot het inzicht komt dat de man met wie je al die tijd verkeerde eigenlijk een nutteloze zak was (zoals bij mij), dan wil je niet dat hij het in zijn hoofd haalt om na jou opeens gelukkig te worden met een ander.

De nutteloze zak en ik gingen eind 2017 uit elkaar, een gebeurtenis die een flink jaar eerder had moeten plaatsvinden. Een paar maanden later had hij een nieuwe vriendin. Ze bleven bij elkaar, gingen op vakanties, gingen samenwonen. Hij zal voor haar zeker wél zijn best doen, dacht ik regelmatig. Totdat ik hem eind vorig jaar op een feestje voor het eerst weer zag, en hij mij met bedroefd gezicht zei dat het net die ochtend was uitgegaan. Terwijl hij vertelde hoe ingewikkeld en moeilijk het allemaal was, hoorde ik in mijn hoofd het confettikanon afgaan, marcheerde er een feestelijke optocht door de straten en werden de spandoeken met ‘lekker voor je!’ gehesen. Ik weet niet of het mij een slecht mens maakt, maar zijn misère was mijn ultieme gratification. En met dát moment was het hele traumatische pijnpunt dat mijn samenzijn met hem was voor eens en voor altijd afgesloten.
En dat gunde ik mijn vriendin ook.

lees ook
Liesbeth Rasker: ‘Het kwaad was geschied, mijn kaars had een krater’

Niet lang na die wijnmiddag op mijn kantoor zag ik op Facebook een bericht van de San Antonio Zoo. Ter ere van Valentijnsdag hadden ze de actie ‘Cry me a cockroach’ in het leven geroepen, waarbij het mogelijk was om voor vijf dollar een kakkerlak de naam van je ex te geven en vervolgens via een livestream te kijken hoe die kakkerlak werd gevoerd aan een van de dieren in het park. Je kon er ook voor kiezen het groter aan te pakken: voor 25 dollar kocht je een muis die vervolgens door een komodovaraan, slang of ander eng reptiel werd verscheurd. Onder in het scherm waren de ingezonden namen te lezen en de medewerkers van de dierentuin kondigden ook aan wie er gevoerd werd. ‘Oh look, there goes John. And now we say bye to Judy!’ In de comments was het een gezellig samenzijn van wraaklustige exen, de dierentuin verdiende er een goede bonus mee en de dieren hadden volle buiken. Het was de ultieme voldoening en iedereen (behalve de kakkerlakken) won. Als Satan binnenkort niet alsnog bij zijn vriendin weggaat, weet ik wat me te doen staat.

Foto: Lin Woldendorp

Liesbeths column is afkomstig uit VIVA 12-2020. Deze editie ligt t/m 25 maart in de winkel. Je kunt de editie ook hieronder online bestellen.

»BESTEL VIVA ONLINE | KLIK HIER«