Liesbeth Rasker: ‘Mijn kat is in hongerstaking gegaan’

liesbeth rasker

Journalist en reisblogger Liesbeth Rasker (32) woont in Amsterdam met poes Disco en schrijft elke week in VIVA over wat ze meemaakt.

‘Deze kat is in elk geval te dik,’ sprak de dierenarts resoluut toen ik mijn tot op het bot verwende huisgenoot uit haar reismandje haalde voor de jaarlijkse controle. Er was nog geen weegschaal aan te pas gekomen toen deze diagnose al werd gesteld, de kat keek er net als ik enigszins beledigd bij. Al was het niet heel verrassend nieuws, ook ik kon inmiddels echt niet langer volhouden dat het gewoon een dikke wintervacht was, of me verschuilen achter ‘nee, dit is even een onfortuinlijke foto van haar’. Een ruime vijf kilo bleek ze te wegen, nadat ze onder luid gekrijs op die weegschaal werd geduwd. En dat is een kilo te veel. Bij katten telt nog niet dat je je lichaam moet omarmen zoals het is; te zwaar is te zwaar en in het dierenrijk is te zwaar ongezond.

‘Naast allerhande speciale caloriearme vezelrijke brokken kocht ik ook een lelijk geribbeld matje’

Eenmaal thuis (nadat ze tijdens de terugrit onophoudelijk had zitten gillen in de tram, wat ik wel begrijp als je net toch behoorlijk gebodyshamed bent) schoot ze direct onder het bed en bleef daar de rest van de dag liggen mokken. Ondertussen opende ik mijn laptop om alle benodigde attributen voor de aanstaande afvalrace in huis te halen en om te ontdekken dat dieetvoer echt schreeuwend duur is. Maar goed, dat heb je ervoor over, zei ik tegen mezelf. Naast allerhande speciale caloriearme vezelrijke brokken kocht ik ook een lelijk geribbeld matje. Ook wel een ‘slow feeder’ genoemd, die haar moet helpen om langzamer en dus minder te eten. Ik kocht ook een dierenweegschaal om haar voortgang bij te houden. Een maatbeker, dieetsnoepjes én een stok met veertjes aan een elastiek voor de broodnodige lichaamsbeweging.

‘Ik geloof dat mijn kat in hongerstaking is gegaan’

Een dag later werd alles bezorgd. Springt ze normaal vrolijk in elke doos die ik in huis haal, nu weigerde ze in de buurt te komen, alsof ze wist wat er in die dozen had gezeten. Ik vulde de slow feeder met de nieuwe brokjes en riep enthousiast: ‘Kijk! Lekker! Hmmmm!’ Maar zonder succes. Dit hield dagen aan, niets van het dieetvoer kon haar bekoren. Toen ze na een week nog steeds nauwelijks iets had gegeten, belde ik de dierenarts maar eens. ‘Ik geloof dat mijn kat in hongerstaking is gegaan.’ De arts zei dat dit heel gebruikelijk is, maar dat ik vooral niet moest toegeven. ‘Als ze echt honger krijgen, gaan ze vanzelf eten.’ Na nog een week waarin ze nauwelijks at en wel hartstochtelijk miauwde om ander eten, vooral om vijf uur ‘s ochtends, zwichtte ik. Ik pakte de zak oude brokjes uit de kast, vulde haar bakje, en als een woestijn die voor het eerst regen krijgt, zoog ze het naar binnen. Na afloop begon ze zich zeer tevreden te wassen, sjokte richting de slaapkamer en ging in alle stilte op bed liggen voor een dutje. Missie geslaagd. Ik denk dat ze het als boegbeeld van een eventuele body positivity beweging onder katten niet slecht zou doen.

Lees ook: Liesbeth Rasker: ‘Alsof we elkaar al jaren kenden, dronken we die hele bar leeg’

Deze column van Liesbeth Rasker komt uit VIVA-2020-35. Dit nummer ligt t/m 1 september in de winkel of kun je hier online bestellen.

»BESTEL VIVA ONLINE | KLIK HIER «

Beeld: Tom ten Seldam