Liesbeth Rasker: ‘Snel en goedkoop? Dat is duidelijk een prutser’

liesbeth rasker

Schrijver en presentator Liesbeth Rasker (32) woont in Amsterdam met poes Disco en schrijft elke week in VIVA over wat ze meemaakt.

Als hobbyklusser hanteer ik een aantal basisprincipes. Zorgen voor een goede voorbereiding en de juiste spullen, bijvoorbeeld. En ook: ken je eigen grenzen. Als ik niet weet hoe iets moet, zoek ik online op hoe het wel moet. En als ik er dan achter kom dat het te hoog gegrepen is, huur ik iemand in. Van wie je bovendien weer allemaal handige klustips kunt leren. Zo was ik laatst in de weer met mijn raamkozijn waar houtrot in was geslopen. Kleine plekken houtrot aanpakken kan ik zelf, maar al snel kwam ik erachter dat er eigenlijk gewoon een heel nieuw kozijn in moet. En dat kan ik niet. Bij het inhuren van een vakman of vakvrouw (al bestaat die laatste term maar nauwelijks, want in de wereld van het klussen is het nog altijd 1930) gelden ook basisprincipes. Bijvoorbeeld: regel meerdere offertes en kies niet de duurste (dat zijn oplichters) en ook niet de goedkoopste (dat zijn prutsers). Via Werkspot, naar eigen zeggen de beste plek voor ‘vakmannen’ (deze site negeert het bestaan van vrouwen) deed ik een oproep. De reacties liepen uiteen van 150 tot 2000 euro, wat zelfs in de schimmige wereld van klusjesmannen een idioot grote marge is. Uiteindelijk kwamen er vijf langs.

‘In een moment van wanhoop belde ik toch de prutser’

Mannen die hun geld verdienen met dingen repareren zijn een heel eigen menssoort. Ze kloppen op muren, prikken in hout, ze peinzen en zuchten, vertellen dat je eígenlijk ook dit en dat moet aanpakken, en dat alles nou eenmaal tijd en geld kost, mevrouwtje. De een had geen tijd, de ander geen zin (denk ik), en de derde vond ik niet aardig. De goedkoopste vroeg 200 euro en zou volgende week kunnen beginnen. Snel én goedkoop? Overduidelijk een prutser. Dus ik zocht door. Ik belde, belde nog een keer, maar niemand nam op, en áls ik al iets hoorde, konden ze op z’n vroegst eind maart eens komen kijken.

Lees ook: Liesbeth Rasker: ‘Ik begon nog net niet te huilen toen de stem zei: ik ga je helpen’

In een moment van wanhoop belde ik toch de prutser, had hij nog tijd? Geen probleem, schikt overmorgen? En daar kwam hij. Koffertjes vol apparatuur, driftig stond hij te bikken en te boren en te schuren. Ik hield m’n hart vast, dacht aan mijn eigen principes, voorzag hoe ik waarschijnlijk nu alsnóg zo’n dure moest inhuren om deze schade ongedaan te maken en zo dubbel veel geld kwijt ging zijn. Goedkoop is duurkoop! Trap er niet in! Maar na een paar uur was hij klaar en het kozijn was perfect afgewerkt, er was werkelijk niets op aan te merken. En ik heb echt heel goed gekeken. Soms is de geleerde klustip blijkbaar dat principes ook gewoon het raam uit mogen. Mits er een goed kozijn omheen zit.

Deze column van Liesbeth Rasker komt uit VIVA-2021-02. Dit nummer ligt t/m 19 januari in de winkel of kun je hier online bestellen.

»BESTEL VIVA ONLINE | KLIK HIER «

Beeld: Tom ten Seldam