Liesbeth Rasker: ‘Ik vind dat de manier van appen veel over iemand zegt’

liesbeth rasker

Schrijver en presentator Liesbeth Rasker (32) woont in Amsterdam met poes Disco en schrijft elke week in VIVA over wat ze meemaakt.

Omdat iemand zomaar tegenkomen niet meer bestaat, maar ik op een gegeven moment toch ook wel weer eens naast iemand anders dan mijn kat wil liggen, ging ik in op de vage bekende die erop stónd dat ik met een vriend van haar uitging. Of nou ja, uitgaan, dat betekent tegenwoordig een wandeldate, terwijl iedereen wandelen inmiddels haat, hoeveel optimistische ‘food walk’ concepten er ook worden verzonnen.
Ik gaf haar mijn nummer, hij mocht me appen, en deed dat een dag later. Misschien is het beroepsdeformatie, maar ik ben ontzettend gevoelig voor de manier waarop iemand appt. Zo ben ik ooit verliefd geworden op een man die ik nog nooit had ontmoet, maar die me met zijn berichten helemaal
het hof wist te maken.
We kenden elkaar van Twitter, en ik overdrijf niet als ik zeg dat elke keer als ik zijn naam in mijn scherm zag verschijnen m’n hart een sprongetje maakte. Logistieke en geografische redenen zorgden ervoor dat het nooit van een ontmoeting is gekomen, maar toch voelt hij als een ex-geliefde. Andersom kan het gebruik van bepaalde emoticons (vooral de, tot mijn grote ergernis veel gebruikte, lach-met-traan-emoji) ervoor zorgen dat ik op voorhand al weet dat het nooit wat gaat worden.

Lees ook
Liesbeth Rasker: ‘Ik ga gebukt onder een grote angst voor ‘wat als’’

Persoonlijk vind ik dat de manier van appen veel over iemand zegt. Is hij grappig? Belezen? Gebruikt hij bepaalde muzikale of culturele referenties? Kan hij mooie volzinnen produceren? Zonder spelfouten? En zónder emoji’s? Appt hij vooral ’s nachts? Zitten er steeds dagen tussen? Of wil hij juist direct een constante stroom berichten uitwisselen?

In deze online wereld is hoe je je digitaal presenteert nou eenmaal een onderdeel van wie je bent. Zo vind ik het ook erg interessant om te zien hoe iemand uitdrukt dat hij ergens om moet lachen. Is het die vervloekte huillach-emoji? Een saai ‘haha’, of gebruikt iemand ‘hahaha’.

Onderzoek wijst uit (mijn eigen onderzoek, bedoel ik dan) dat mensen die de laatste variant gebruiken ook in het echt vaak veel grappiger zijn dan de mensen die overal, ook op geweldige grappen, met ‘haha’ reageren. ‘Haha’ is toch meer een soort beleefde grinnik, en sommige grappen verdienen meer dan een beleefde grinnik.

Overigens is de date nog niet geweest, maar op basis van zijn berichten (veel emoticons, weinig om te lachen, saaie verhalen) denk ik niet dat het een daverend succes zal worden. Al zal deze instelling ook wel precies de reden zijn dat ik dus al heel lang (echt heel lang) alleen m’n kat bij me in bed heb liggen. Maar die gebruikt tenminste geen emoji’s.

VIVA nieuwsbrief

Iedere week de leukste nieuwsbrief van Nederland in je mailbox?

Beeld: Tom ten Seldam