Liesbeth Rasker: ‘Het nieuws in perspectief zien, lukte opeens niet meer’

liesbeth rasker

Schrijver en presentator Liesbeth Rasker (32) woont in Amsterdam met poes Disco en schrijft elke week in VIVA over wat ze meemaakt.

‘Lies zet onmiddellijk dat debat uit,’ appte m’n zusje nadat ik op Instagram zei naar het debat over de ministerraadnotulen te kijken. ‘Je hebt iets met jezelf afgesproken en je hebt er echt NIETS aan om dit nu te kijken,’ sprak ze me streng toe, en ze had gelijk.

Drie weken daarvoor had ik mezelf tot 04.00 uur in de nacht vastgebeten in het debat dat Rutte bijna de kop kostte. Wat helemaal niets opleverde, behalve dat ik nu weet dat ik mezelf overal uit kan lullen door te zeggen dat ik ergens geen actieve herinnering aan heb. Of dat ik ‘wel heb gelogen, maar dat niet bewust deed,’ wat, eerlijk is eerlijk, een strategie is die ik graag had willen kennen toen ik me jokkend, spijbelend en afkijkend door m’n puberteit worstelde.

Twee dagen na dat debat zag ik hoe Dion Graus, de man die zijn vrouw dwong tot seks met zijn beveiliger, nog altijd in de Kamer zit. Ik las dat de kans op trombose na het AstraZeneca-vaccin 1 op 600.000 is, en dat er daarom een prikstop werd ingelast. Terwijl die kans bij de pil 1 op 5000 is. Dat er een klein miljard naar allerlei vage testevenementen gaat, maar dat niemand weet wat er nou eigenlijk wordt getest en wat dat oplevert.

Dat Ben Smith, bestuursvoorzitter van Air France-KLM, het bedrijf dat 5 miljard verloor en duizenden mensen ontsloeg, toch een aandelenbonus van 2 miljoen kreeg. Ik zag Hugo de Jonge in flashy fotoshoots verschijnen, terwijl Nederland al weken in alle vaccinatielijsten kansloos onderaan bungelt en om de week van de ene strategie naar de andere zwalkt. En dat door ‘een programmeerfout’ het RIVM het aantal gezette prikken met 220.000 omlaag moest bijstellen.

Lees ook
Liesbeth Rasker: ‘Ooit komt het allemaal weer goed’

Waar ik normaal gesproken al het nieuws prima in perspectief kan zien, lukte dat opeens niet meer. Van elke leugen van Rutte lag ik een uur langer wakker. Elk bericht over volle ic’s zorgde voor een trillend ooglid. Alles wat ik op het journaal en in de krant zie, trek ik me aan alsof ik de enige ben die het ziet, zonder dat ik het kan oplossen.

Het is gewoon te veel, er is te weinig afleiding, en wie al het nieuws en alle schandalen op de voet volgt, kán bijna niet anders dan diep cynisch en somber worden. Dus ik moest op media-dieet. Geen live debatten meer, niets lezen met ‘Hugo de Jonge’ in de titel, en Twitter van m’n telefoon.

Wat blijkt na een week of twee: met m’n kop in het zand vooral aan mezelf denken, leeft toch een stuk lekkerder. Maar goed, dat wisten die politici natuurlijk allang.

VIVA nieuwsbrief

Iedere week de leukste nieuwsbrief van Nederland in je mailbox?

Foto Tom ten Seldam