Liesbeth Rasker: ‘Ik heb niets tegen ouder worden, graag zelfs’

liesbeth rasker

Schrijver en presentatrice Liesbeth Rasker (31) woont in Amsterdam met poes Disco. In VIVA schrijft ze elke week over wat ze meemaakt. 

Het was een zondagochtend toen ik voor de spiegel zat en constateerde dat het allemaal niet meer is wat het was geweest. De huid onder m’n ogen is dunner, m’n gezicht dof met veel vlekjes, en op m’n voorhoofd loopt horizontaal een setje lijnen dat een gelinieerd notitieblok niet zou misstaan. Wanneer was dit gebeurd? Zo oud ben ik toch niet?

Ik appte mijn vriendin met deze constatering en in capslock stuurde ze terug dat zij PRECIES zo’n ochtend had. ‘Moet je híer kijken,’ schreef ze bij een selfie met een grote groene pijl bij een huidplooi bij haar neus. Ik gooide mijn voorhoofdproblematiek in de strijd, we mopperden over dat het lichaam ook met rasse schreden achteruit gaat, en concludeerden dat het verval officieel zijn intrede deed.

Toegegeven, een beetje dramatiek is ons niet vreemd, maar het voelt toch als een ommekeer. Als een overgang van de tijd waarin ik altijd als jong werd gezien, naar een tijd waarin mensen me aanspreken met ‘mevrouw’. Ook zo erg: als in de supermarkt bij de kassa om mijn identiteitsbewijs wordt gevraagd, reageer ik overdreven blij met ‘oh, nou kijkt u maar hóór’, en voel dan enige opwinding als de winkelmedewerker ziet dat ik 32 ben. Vroeger, toen je zestien was, was het een grove belediging als iemand je jonger schatte, en steeg je haast op van trots als je voor negentien werd aangezien. Het moment dat dat omdraait, ben je officieel oud.

Nu heb ik niets tegen ouder worden, graag zelfs. Maar dat het zo zichtbaar is, is toch even wennen. Als ik foto’s van zes jaar geleden zie, zie ik echt een ander hoofd. Smaller, gladder, met meer kaaklijn. Niet dat ik nu ontevreden ben, maar het is anders. Ik zou graag iemand zijn die het allemaal niets interesseert, maar merk nu dat dat toch niet zo is. Kijk, ik heb geen interesse in een nieuw gezicht, maar mis mijn oude jonge gezicht.

Lees ook
Liesbeth Rasker: ‘Als ik naast hem in de auto zat, viel ik weer in katzwijm’

Dus opeens ging ik eindeloos googelen naar nieuwe crèmes. Normaal keek ik niet eens naar dingen waar ‘voor de ouder wordende huid’ op stond. Nu vond ik mezelf geïnteresseerd knikken bij potjes met ‘vulkanisch puimsteen’. Of crèmes met rode biet, hibiscus, hyaluronzuur, jojoba-olie, peptiden, rode algen-extract en nog een hele hoop andere ingrediënten die ik niet begrijp maar die wel goed klinken.

Ik keek video’s over bindweefselmassages, las me in over microneedling behandelingen en informeerde bij een kennis die haar fronsrimpels liet wegspuiten. Dat laatste gaat me voorlopig nog even te ver. Maar de tijd waarin ik genoeg had aan een tube Nivea Soft is wel voorbij. Tja. Niemand zei dat het leuk ging worden.

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je in voor de VIVA-nieuwsbrief