‘Hij werd kaal en zichtbaar dunner, mager zelfs’

liesbeth rasker

Journalist en reisblogger Liesbeth Rasker (32) woont in Amsterdam met poes Disco en schrijft elke week in VIVA over wat ze meemaakt.

In de zinderende hitte van Rio de Janeiro, halverwege de trappen naar het beroemde beeld Christus de Verlosser, ontmoette ik Dean. Hij was 33, kwam uit Essex, Engeland, en zag er ook precies zo uit. Diepgebruind tegen het oranje aan, een strakke, knalroze zwembroek en een wijdvallende tanktop over zijn gespierde lijf. Net als ik was hij in zijn eentje op reis. Waar hij allemaal heen ging wist hij niet, ‘het avontuur begint waar het plan eindigt’, vond hij. Thuis werkte hij als investment banker. Of aandelenhandelaar, ik begrijp weinig van dat soort beroepen. Het was in ieder geval iets waar hij veel geld mee verdiende, maar weinig levensvreugde uit haalde. Reizen wilde hij, de wereld zien, bij voorkeur alleen. En dus richtte hij het zo in dat hij steeds een jaar onafgebroken werkte, een flinke zak geld ophaalde en daarna twee jaar reisde, waarbij hij alles kon doen wat hij wilde. Dit deed hij al sinds zijn twintigste. ‘I figured out life,’ zei hij tijdens een etentje, terwijl hij zijn armen uitstrekte naar het strand dat voor ons lag en de ondergaande zon de hemel zo roze als zijn zwembroek kleurde.

‘Ik kan maar niet begrijpen hoe iemand zo vol leven opeens zo buitenspel gezet kan worden’

We hebben een kleine week samen gereisd. Een setting met weinig zorgen, waar je de leukste versie van jezelf kunt zijn. Dean betrad de wereld op een manier die ik bewonderde. Hij zag nergens gevaar, vond alles een great idea. Dat is als alleenreizende man makkelijker dan als vrouw, maar los daarvan had hij een openheid en nieuwsgierigheid die ervoor zorgden dat hij overal praatjes en vrienden maakte. Na vijf dagen samen gingen onze paden een andere kant op. We werden vrienden op Facebook, reageerden en liketen de eerste week alles van elkaar, daarna zelden, want zo gaat het. Af en toe ving ik via Facebook een glimp op van zijn leven. Hij ging op de motor van Tanzania naar Zuid-Afrika. Logeerde bij boeren in het Tatragebergte op de grens van Polen en Slowakije. Liftte een maand door Jordanië, reed breed glimlachend op een kameel door Wadi Rum, en twee duimen omhoog voor Petra.

Lees ook: Liesbeth Rasker: ‘Waarom ben je als volwassen man niet in staat om je eigen troep op te ruimen?’

En dan een foto in een wit operatiehemd. ‘Say hello to my new bestie, big old C’ stond eronder. Chemo, bestralingen, drie maanden ellende, en dan maar afwachten. Ik reageerde niet, had hem al zes jaar niet gesproken, wie was ik nou. Hij deelde het avontuur langs ziekenhuizen en scans en infusen en artsen, werd kaal en zichtbaar dunner, mager zelfs. Ziek zijn staat niemand, maar ik kan maar niet begrijpen hoe iemand zo vol leven opeens zo buitenspel gezet kan worden.

Na een radiostilte verscheen vorige week een laatste bericht. Van zijn moeder. Deans reis zat erop. Ik reageerde met een hartje, maar mijn hart breekt dat ik dat niet veel eerder heb gedaan.

Deze column van Liesbeth Rasker komt uit VIVA-2020-41. Dit nummer ligt t/m 13 oktober in de winkel of kun je hier online bestellen.

»BESTEL VIVA ONLINE | KLIK HIER «

Beeld: Tom ten Seldam