Liesbeth Rasker: ‘Ik vind mezelf toch zo’n feminist, waarom doe ik hier aan mee?’

liesbeth rasker

Journalist en reisblogger Liesbeth Rasker (32) woont in Amsterdam met poes Disco en schrijft elke week in VIVA over wat ze meemaakt.

‘Zoooo, dat was wel weer even geleden! Er is bijna geen huid meer te zien joh, haha!’ zei de vrouw vrolijker dan ik zou willen. Ik lag op een behandelbank, met een mondkapje, zonder broek en onderbroek, met m’n benen in de kikkersprong. Want ik lag bij de waxsalon. En het was inderdaad al een flinke tijd geleden dat ik er voor het laatst was. Begin november om precies te zijn. Vooral omdat ik gewoon even geen zin meer had me maandelijks te laten pijnigen en daar nog voor te betalen ook. Maar goed, toen kwam corona, waardoor alle salons moesten sluiten en duurde (én werd!) het wel erg lang.

Ik ben al zo’n tien jaar een trouwe waxer. De eerste keer dat ik van het fenomeen brazillian wax hoorde, was in een aflevering van Sex and the city, lang voordat er überhaupt sprake van was dat ik dat soort dingen ooit zelf zou gaan doen. Maar toen de leeftijd aanbrak waarop je jezelf rigoureus wilt ontdoen van lichaamshaar, ontdekte ik al snel dat gewoon scheren voor mij geen optie was, vanwege grote hoeveelheden ingegroeide haartjes met alle ongemakken van dien. Waxen bood uitkomst, dus nu ga ik om de vijf weken naar de salon en laat ik iemand met een felle operatielamp dichter bij m’n vagina (laten we het beestje maar gewoon bij de naam noemen) zitten dan menig man ooit is geweest.

Lees ook: Liesbeth Rasker: ‘Opeens zei ik dingen als: jeetje, wat staat jullie tuin schitterend in bloei’

Zo’n behandeling gaat heel routineus. Eerst mag je jezelf uitkleden en ‘even opfrissen’, daarna ga je liggen en moet je je voeten optrekken naar je billen en je benen spreiden, zodat je in een soort platte kikkersprong komt te liggen. Dat is precies zo ongemakkelijk als het klinkt. Hete vloeibare wax wordt aangebracht en er, als het is uitgehard, met een snelle beweging af getrokken. Bepaald geen prettige spabehandeling, maar het doet nou ook weer niet zo veel pijn als ze je in Sex and the city doen geloven. Hoe blij ik ook ben met het resultaat, elke keer als ik daar lig en iemand hete wax op m’n schaamlippen laat opdrogen, vraag ik mezelf toch af waar ik in godsnaam mee bezig ben. Het ergste deel is als ze zeggen ‘en dan mag je je nu even omdraaien.’ Dan lig je op je buik en moet je zelf je billen spreiden zodat ze ‘de achterkant’ kan doen. Waanzin. Ik vind mezelf toch zo’n feminist, waarom doe ik hier aan mee? Waarom hoeven mannen niet maandelijks hun schaamharen uit hun lijf te laten trekken? Moet ik me hier niet tegen verzetten en vanaf nu gewoon zeggen ‘Dit is mijn schaamhaar, take it or leave it’? Als statement. Omdat haar nou eenmaal óók bij me hoort.

‘Volgende keer niet weer zo lang wegblijven, hè,’ zei de vrouw streng. Dus bij het afrekenen boekte ik een nieuwe afspraak voor over vijf weken. Tja.

Foto: Lin Woldendorp

Liesbeths column is afkomstig uit VIVA 29-2020. Deze editie ligt t/m 21 juli in de winkel. Je kunt de editie ook hieronder online bestellen.

»BESTEL VIVA ONLINE | KLIK HIER«