Liesbeth Rasker: ‘Je kunt hier niet galant op reageren zonder als lompe hork over te komen’

liesbeth rasker

Journalist en reisblogger Liesbeth Rasker (32) woont in Amsterdam met poes Disco en schrijft elke week in VIVA over wat ze meemaakt.

Een sociale situatie waar ik me nog altijd geen raad mee weet, is de straatverkoper die me, ernstige blik in de ogen, vraagt wat ik ervan vind dat in sommige landen dagelijks jonge kinderen sterven door een gebrek aan schoon drinkwater. Mijn eigen boodschappentas dan vol met flessen Spa rood, verse groente en onnodige snacks. Er is simpelweg geen gepast antwoord op zo’n vraag. Je kunt hier niet galant op reageren zonder als lompe hork over te komen. Want ik wéét dat wij het onevenredig goed voor elkaar hebben. En toch vind ik het irritant en loop, pondje schuldgevoel erbij, liever door.

‘Los van die toch best obscene salarissen is het heus fantastisch wat die stichtingen doen’

Dat voelt hoogst onbeleefd. Om niet eens de moeite te nemen te luisteren naar het keurig ingestudeerde verhaal over allerhande leed. Maar uit beleefdheid iemands tijd verdoen of zonder eigen research donateur worden, voelt ook als een slechte keus. Als ik eenmaal het ‘Ja, het spijt me enorm, maar ik ga tóch even door’-toneelstukje heb gedaan, krijg ik ook altijd een minstens zo ingestudeerde blik terug. Nooit boos, maar wel intens teleurgesteld in wie jij bent. Iemand die zich niet bekommert om de ander en alleen maar aan zichzelf denkt. Wat kan die paar euro per maand jou nou schelen? Wat voor jou een biertje minder is, is voor een ander een maand wonen. Maar prima. Je bent er gewoon zo eentje. Je vóelt het ze denken. Nu is het natuurlijk niet zo dat zij er enkel en alleen uit de goedheid van hun hart staan, daar krijgen ze gewoon voor betaald. En over salaris gesproken, de directeur van een groot goed doel doet doorgaans behoorlijk goede zaken, las ik deze week na weer een ongemakkelijke doorloop-manoeuvre. Bij Amnesty International verdiende de hoogste baas in 2017 € 131.285 per jaar, die van de Nederlandse Hartstichting € 179.801 en bij het Rode Kruis mocht de directeur jaarlijks € 167.000 ontvangen. Omdat het runnen van zo’n stichting ‘grote verantwoordelijkheid’ met zich meebrengt. En daar hoort ‘een gepaste beloning bij’.

Lees ook: Liesbeth Rasker: ‘Een gedeeld verleden is genoeg voor een voldaan heden en een lange toekomst’

Los van die toch best obscene salarissen is het heus fantastisch wat die stichtingen doen, maar ook een reden om mijn schuldgevoel aan de kant te zetten. Er zijn kleine stichtingen die óók heel goed werk verrichten, zonder dure directeur, zonder straatverkopers, zonder dwingend schuldgevoel. Daar heb ik er een paar van uitgekozen. Kan ik voortaan naar waarheid zeggen dat ik al heel veel ándere doelen steun

Deze column van Liesbeth Rasker komt uit VIVA-2020-45. Dit nummer ligt t/m 10 november in de winkel of kun je hier online bestellen.

»BESTEL VIVA ONLINE | KLIK HIER «

Beeld: Tom ten Seldam