Liesbeth Rasker: ‘Ik begrijp de samenwoondrift niet’

liesbeth rasker

Journalist en reisblogger Liesbeth Rasker (32) woont in Amsterdam met poes Disco en schrijft elke week in VIVA over wat ze meemaakt.

Ondanks dat het al dagen haast ondragelijk heet was, had ik mascara op gedaan, m’n benen ingesmeerd met bodylotion en droeg ik schoenen die niet lekker zaten maar wel leuk stonden. Er waren niet veel appjes aan voorafgegaan maar genoeg om te weten dat ik ernaar uitkeek, naar deze Tinderdate.

Ik was een kwartier te vroeg, hij precies op tijd. Net zo lang als z’n foto’s deden vermoeden, wapperende linnen bloes, bruin van de zon, de eerste indruk was goed. We bestelden witbier met citroen en een stampertje, en al snel bleek dat er een hoop dingen waren waar we hetzelfde in stonden.

‘Het gebeurt niet vaak dat ik iemand ontmoet die er net zo over denkt als ik, m’n interesse was gewekt’

Het traditionele toekomstbeeld van huisje-boompje-beestje doet mij bijvoorbeeld weinig. Alle stellen die ik ken gaan samenwonen, zonder dat iemand zich lijkt af te vragen of dat wel een goed idee is. Ik begrijp de samenwoondrift niet, met alle ergernissen over huishoudelijke taken en onverenigbare woongewoontes.

Zelf voel ik wel wat voor een relatie waarbij we allebei in onze eigen huizen blijven wonen. Een weekendrelatie wellicht, precies zoals zijn ouders met veel succes al jaren bleken te hebben, en hem daardoor ook wel wat leek. Het gebeurt niet vaak dat ik iemand ontmoet die er net zo over denkt als ik, m’n interesse was gewekt.

Lees ook
Liesbeth Rasker: ‘Mijn kat is in hongerstaking gegaan’

Na anderhalf uur en drie bier ging hij naar de wc, bekeek ik de borrelkaart, en net toen hij terugkwam en ik wilde voorstellen om kaasstengels te bestellen zei hij: ‘Nou, ik ga naar huis om te eten, ga jij nog wat doen vanavond?’ Hij had al afgerekend, z’n fietssleutels klingelden ongeduldig in z’n handen. ‘Oh dat is ook snel, we kunnen ook hier wat bestellen?’ was wat ik wilde maar niet durfde te zeggen. ‘Keep in touch, hè!’ riep hij me na terwijl hij nog net niet rennend naar z’n fiets ging. En dan begint het.

Stelde ik te veel vragen? Of juist te weinig? Was ik niet positief genoeg? Heb ik een raar trekje in m’n gezicht als ik praat waar hij niet tegen kan? Vond ie me saai? Of juist te druk? Was ik te luidruchtig? Misschien moet ik minder uitgesproken zijn, dat schrikt mensen af. Zou ik te veel over mezelf hebben gepraat?

Ik was stomweg vergeten hoe onzeker je ervan kan worden

Door de hitte was ik misschien niet op m’n scherpst. Heb ik wel leuke grappen gemaakt? Wat heb ik gedaan of gezegd of niet gedaan en niet gezegd dat ervoor zorgde dat hij opeens pijlsnel het terras af rende? Het was lang geleden dat ik voor het laatst had gedatet met een potentieel leuke man, ik was stomweg vergeten hoe onzeker je ervan kan worden. De volgende dag stuur ik hem een appje, maar de vinkjes blijven groen en het antwoord uit. He’s just not that into you gonst door m’n hoofd, omdat de simpelste verklaring vaak ook de juiste is. Maar in dit geval zeker niet de leukste.

Deze column van Liesbeth Rasker komt uit VIVA-2020-36. Dit nummer ligt t/m 8 september in de winkel of kun je hier online bestellen.

»BESTEL VIVA ONLINE | KLIK HIER «

Beeld: Tom ten Seldam