Liesbeth Rasker: ‘Wat hij tekortkwam in persoonlijkheid werd ruimschoots goedgemaakt door zijn uiterlijk’

liesbeth rasker

Schrijver en presentator Liesbeth Rasker (32) woont in Amsterdam met poes Disco en schrijft elke week in VIVA over wat ze meemaakt.

Na een jaar waarin dates ontmoeten hoofdzakelijk online gebeurt, ben ik erachter wat ik het grootste probleem vind van datingapps: er zijn geen  compensatiemogelijkheden. Dat zit zo. Twee jaar geleden zag ik in mijn stamkroeg een schitterende man. Tall, dark and handsome, type Chris Cuomo. Verblind door zijn schoonheid stuurde ik de vriend met wie ik daar was op hem af als wing man en schoof later zelf aan. Toen de kroeg sloot en wij allebei dezelfde kant op gingen, stonden we – als ware het een scène uit een romantische comedy – midden op een kruispunt stil om te zoenen en nummers uit te wisselen. Ik sloeg hem op als ‘Dreamguy’ en fladderde naar huis.

‘Had Dreamguy me op een datingapp zo’n verlammend saai bericht gestuurd, had ik er niet eens op gereageerd’

Al bij het eerste bericht dat Dreamguy stuurde, bleek dat hij niet per se een humoristisch taalkundig talent was. De vriend die er die avond bij was, had me hier al voor gewaarschuwd. Noemde hem zelfs saai, waar ik uiteraard niets van wilde weten, en door de drank ook niets van merkte. Maar Dreamguy was inderdaad vrij saai. Wat heet, ontzéttend saai. Weinig grapjes, en de grapjes die hij stuurde waren op geen enkele manier grappig. Maar toen ik een week later weer tegenover hem zat (en niet veel later onder hem lag), maakte dat me bijzonder weinig uit. Wat hij tekortkwam in persoonlijkheid werd ruimschoots goedgemaakt door zijn uiterlijk. En vooral door de haast magnetische fysieke aantrekkingskracht die we op elkaar hadden. Zie hier: compensatie.

Lees ook: Liesbeth Rasker: ‘Afgelopen weekend heb ik vijf keer achter elkaar dezelfde video gekeken’

Had Dreamguy me op een datingapp zo’n verlammend saai bericht gestuurd, had ik er niet eens op gereageerd. Knap zijn op een foto zegt namelijk niet zo veel. Deze week had ik een match met Thijs, op z’n foto’s niet onknap. Na vier berichten heen en weer vroeg hij ‘en op welke loca woon jij?’ Loca! Dan is het dus meteen klaar. Had ik hem éérst in het echt ontmoet, dan had ik hem dat vast kunnen vergeven. Dan had ik geweten dat hij in het echt vast wél gewoon hele woorden gebruikt in plaats van vreemde corporale afkortingen. Dat ik hem aantrekkelijk vind. Dat hij een leuke motoriek heeft. Dan was er: compensatie. Nu is het niets meer dan een vreemde man van wie ik niets weet die dingen zegt als loca. Daar heb je toch geen zin in? Zonde, want god mag weten wat ik op deze manier allemaal ben misgelopen dit jaar.

Niet dat compenseren een levenslange succesformule is, overigens. Uiteindelijk kon ik de saaiheid van Dreamguy niet langer verdragen en stopten we ermee. Maar om andere redenen waren het twee bijzonder opwindende maanden, en dat was me zonder de compensatie maar mooi door de neus geboord.

Deze column van Liesbeth Rasker komt uit VIVA-2020-51. Dit nummer ligt t/m 22 december in de winkel of kun je hier online bestellen.

»BESTEL VIVA ONLINE | KLIK HIER «

Beeld: Tom ten Seldam