Liesbeth Rasker: ‘Ooit komt het allemaal weer goed’

liesbeth rasker

Schrijver en presentator Liesbeth Rasker (32) woont in Amsterdam met poes Disco en schrijft elke week in VIVA over wat ze meemaakt.

Pas toen de eerste prik in de bovenarm van mijn vader zat, realiseerde ik me hoe groot de opluchting was. 75 jaar, erg jong van geest, niet altijd even jong van lijf.

‘Op de IC zal hij niet eens opgenomen worden,’ zei een bevriende arts tijdens de eerste en ergste weken, waardoor mijn obsessie met de regels alleen maar groter werd.

‘Niet zomaar naar de supermarkt pap! Niet afspreken met mensen! Ga als het even kan maar gewoon helemaal niet meer naar buiten!’ Ik gaf hem vijfduizend handschoentjes, mondkapjes en flesjes desinfect, als de dood dat de enige ouder die ik nog heb het loodje zou leggen.

Het onuitstaanbaar trage Nederlandse vaccinatiebeleid zag (en zie) ik dan ook met lede ogen en gebalde vuisten aan. Hugo de Jonge stond (en staat) bovenaan mijn Lijst met Irritante Mensen, en het inconsistente coronabeleid maakt me witheet van woede.

Maar toen kwam eindelijk de langverwachte vaccinatieoproep. Op een dinsdagochtend ging het gebeuren, ik ging mee. Tijdstip: 08.50 uur. Locatie: Amsterdamse RAI. De voorbereidingen logen er niet om. Van zijn huis naar de RAI is een stukje van niets, maar de route werd meermaals bestudeerd op Google maps.

Al dagen ervoor had hij bedacht wat hij aan ging doen (een donkerblauwe wollen trui met mouwen die makkelijk omhoog stropen) en lagen alle benodigde papieren geprint en wel in een plastic mapje klaar voor vertrek. ‘Straks stik ik nog van spanning vóór ik m’n vaccin krijg,’ appte hij de avond van tevoren.

Toen we allebei twintig minuten te vroeg bij Ingang G aankwamen, vertelde een man achter een rollator met stralende ogen hoe snel zijn prik was gezet. Een ander wenste ons ‘veel plezier!’, alle medewerkers die bij een bewegwijzering stonden wezen ons vrolijk de goede kant op.

Lees ook
Liesbeth Rasker: ‘De zinloosheid van dit alles dreunde bij me binnen’

Er hing een collectieve opgewektheid. Als op de eerste lentedag waarbij iedereen elkaar opgelucht vertelt hoe héérlijk het is dat de zon weer schijnt. De zorgvuldig uitgezochte wollen trui stroopte minder goed op dan gehoopt (‘Nou zeg, bij m’n griepprik gaat ie altijd zó, hups, omhoog’), de naald ging er desondanks moeiteloos in, ik maakte foto’s, het was eindelijk voorbij.

‘Rode lijn volgen en dan komt u in de wachtruimte vól knappe vrouwen,’ knipoogde de arts. En daar zaten we, een kwartier te wachten of er geen allergische reactie kwam, tussen alle andere bejaarden die de eindstreep hadden gehaald. Want zo voelde het, dat danste boven ieders hoofd.

Opeens leek de tijd van lockdowns, failliete lievelingscafés, uitgestelde dromen, geannuleerde reizen, eenzame avonden en uitzichtloze nachten heel ver weg. Mocht je behoefte hebben aan een bad optimisme en hoop: ga langs bij een vaccinatiestraat. Ooit komt het goed.

VIVA nieuwsbrief

Iedere week de leukste nieuwsbrief van Nederland in je mailbox?