Liesbeth Rasker: ‘Ik had geen idee wat ik uitgaf, geen flauw benul welke vaste lasten ik had’

liesbeth rasker

Schrijver en presentator Liesbeth Rasker (32) woont in Amsterdam met poes Disco en schrijft elke week in VIVA over wat ze meemaakt.

Toen ik vijf jaar geleden voor mijn werk een weekend naar Milaan moest, vroeg ik mijn vader om de kat eten te geven. Terwijl ik door de Corso Como flaneerde, kwam er een onophoudelijke stroom WhatsApp-berichten binnen, allemaal van hem. In brullende capslock letters vroeg hij waarom er in GODSNAAM ongeopende brieven van de Belastingdienst op tafel lagen, naast een stapeltje van de bank en DUO. ‘Jaha, dat komt hartstikke goed, ik heb het allemaal he-le-maal onder controle’ appte ik hem zwaar geïrriteerd terug. Waar natuurlijk niets van waar was.

‘Ik had geen idee wat ik uitgaf, geen flauw benul welke vaste lasten ik had en geen overzicht op hoeveel er binnenkwam’

In die tijd struisvogelde ik door het volwassen leven heen, maar dat hoefde hij niet te weten. Want dat leren ze je niet op school, hoe btw werkt. Of inkomensbelasting, hoe je je administratie bijhoudt, hoe je, kortom, ervoor zorgt dat kleine slordigheidjes niet uitgroeien tot grote problemen. Ik hield mijn btw niet apart, wist het verschil tussen bruto en netto niet, en zodra iemand het me toch probeerde uit te leggen, ging ik direct op slot. Ik had geen idee wat ik uitgaf, geen flauw benul welke vaste lasten ik had en geen overzicht op hoeveel er binnenkwam. Dat resulteerde in chronisch geldtekort en hartverzakkingen als er weer eens een grote rekening kwam, of als de Belastingdienst kwam zeuren om omzet- of inkomstenbelasting of zoiets irritants. En dát resulteerde er weer in dat ik post maar gewoon niet meer openmaakte. Steeds als ik (blauwe) brieven zag liggen, nam ik me voor die later even ‘in alle rust’ door te nemen. Ik deed ze in een speciaal daarvoor bestemd laatje om er vervolgens nooit meer aan te denken – tot de aanmaningen en dwangbevelen kwamen. Ignorance is bliss, maar niet voor lang.

Lees ook: Liesbeth Rasker: ‘Nu ik voortplantende vrienden heb, begint mijn onkunde met kinderen me steeds meer in de weg te zitten’

Dit heb ik tamelijk lang volgehouden. Maar na jaren van betalingsregelingen en altijd het gevoel hebben geen geld te hebben, was ik het vorig jaar eindelijk zat. Ik opende een Excel-sheet en schreef al mijn vaste lasten op, maakte budgetten en wisselde van bank. Eentje waar ik meerdere rekeningen en potjes kon openen en zo een schitterend overzicht kreeg van alles wat er in komt en uit gaat. Met onder andere een rekening voor vaste lasten, eentje voor mijn pinpas, m’n facturen, een spaarpot voor mijn toekomstige Italiaanse huis en zelfs een rekening speciaal voor de Belastingdienst. Vorige week lag er weer een blauwe envelop op de mat. Die maak ik tegenwoordig direct open. Inkomstenbelasting 2019 dit keer, een bedrag dat al een tijdje klaarstond op de speciaal daarvoor bestemde rekening en ik dus meteen kon overmaken. Ik moest er 32 voor worden en tien jaar freelancen, maar het is gelukt. Zie je wel dat goed komt, pap?

Deze column van Liesbeth Rasker komt uit VIVA-2020-49. Dit nummer ligt t/m 8 december in de winkel of kun je hier online bestellen.

»BESTEL VIVA ONLINE | KLIK HIER «

Beeld: Tom ten Seldam