Liesbeth Rasker: ‘Hoe gaat dat over vijf jaar zijn, als zij allemaal gezinnen hebben, en ik niet?’

liesbeth rasker

Schrijver en presentator Liesbeth Rasker (32) woont in Amsterdam met poes Disco en schrijft elke week in VIVA over wat ze meemaakt.

Met een nonchalance alsof ze een nieuwe spijkerbroek liet zien, stuurde een vriendin een linkje naar onze appgroep van het huis dat ze net samen met haar vriend had bezichtigd. Een huis in Amsterdam, twee verdiepingen, een tuin, en een vraagprijs waar je ongeveer vier keer mijn huis van kunt kopen. Terwijl het gesprek al snel over andere dingen ging, was ik nog tamelijk lang in shock. Wanneer zijn we mensen geworden die dat soort huizen kopen? Of nou ja, zíj? En niet alleen zij. Een ander bevriend stel verhuisde naar een groot huis in Den Haag, een vriendin met wie ik vijf jaar geleden nog op rare huisfeestjes rare drugs gebruikte, woont tegenwoordig met haar verloofde in een keurig rijtjeshuis in Haarlem en weer een ander kijkt naar een prachtige woonboerderij in Abcoude.

‘Daar voel ik me steeds vaker eenzaam door. En buitengesloten.’

Kinderen, verlovingsringen, een voor- en een achtertuin zijn opeens overal om me heen. En ook al ben ik overwegend heel erg blij voor het geluk van anderen, ik voel me er weleens ongemakkelijk door. Soms zelfs een beetje boos, al schaam ik me daarvoor. Omdat ik helemaal niet wil dat er zo veel verandert. Dat er zo duidelijk een einde komt aan een jong en studentikoos leven dat was. Aan een tijd bovendien waarin mijn leven niet zo anders was dan dat van de rest.

Lees ook: Liesbeth Rasker: ‘Snel en goedkoop? Dat is duidelijk een prutser’

Nu moet ik ook niet doen alsof ik wel nog elk weekend de zon zie opkomen – of daar zin in heb. Maar als single freelancer zonder kinderwens worden de verschillen met mijn voortplantende gesettelde vrienden met vaste banen steeds groter. Zeker nu ik door corona helemaal niet de vruchten kan plukken van mijn zelf gekozen – of opgelegde – vrijheden. En daar voel ik me dan steeds vaker eenzaam door. En buitengesloten. Want hoe gaat dat over vijf jaar zijn, als zij allemaal gezinnen hebben, en ik niet? Dat vertelde ik de vriendin toen ze een week later kwam eten. Ze zei dat ik me erop moet voorbereiden dat ik me wat dat gezinsleven betreft nog wel vaker eenzaam ga voelen. Dat er veel gesprekken gaan komen over doorkomende tandjes en slaapritmes, en dat die gesprekken niet met mij gevoerd worden. Dat ik een manier moet vinden om dat niet als buitensluiten te ervaren, omdat dat het niet ís. En daar heeft ze natuurlijk gelijk in. Levenskeuzes van anderen op jezelf betrekken heeft nog nooit iemand gelukkig gemaakt. Ze hebben geen bod op het huis gedaan. Eigenlijk maakt het me ook helemaal niet uit waar ze woont, als ze maar mijn wijze vriendin blijft. Uiteindelijk is dat waar het om gaat.

Deze column van Liesbeth Rasker komt uit VIVA-2021-03. Dit nummer ligt t/m 26 januari in de winkel of kun je hier online bestellen.

»BESTEL VIVA ONLINE | KLIK HIER «

Beeld: Tom ten Seldam