Liesbeth Rasker: ‘Met bittere ernst adviseerde ze dat ik voor mijn plant kon gaan zingen’

liesbeth rasker

Journalist en reisblogger Liesbeth Rasker (31) woont in Amsterdam met poes Disco en schrijft elke week in VIVA over wat ze meemaakt.

Toen het een paar jaar geleden opeens hip werd om je hele huis vol te zetten met kamerplanten, heb ik dat vrij lang weten af te houden. Ik hou nu zo’n twaalf jaar een kat in leven, maar veel meer dan dat moet het niet worden. Soms kocht ik in een moment van zwakte toch een plant, maar die arme stakkers hadden zonder uitzondering geen lang en gelukkig leven bij mij. Natuurlijk is het heel duidelijk waarom ze altijd doodgaan: ik verzorg ze niet. Ik vergeet ze water te geven, vind dingen als plantenvoeding ingewikkeld en ik gruwel van verpotten. Met al die aarde en dan wordt alles vies en modderig – nee, dank je. Bovendien vind ik mensen die heel erg met planten bezig zijn ook altijd wat… bijzonder. Iemand zei ooit tegen me dat planten het niet redden in mijn huis omdat ik geen positieve energie naar ze uitstraal en ze zich daardoor niet gewaardeerd voelen. Dat soort types. Maar goed, ik ben uiteindelijk ook maar een simpele slaaf van Pinterest en woonbladen, dus een jaar geleden ging ik toch overstag en haalde een grote Kentiapalm in huis die ‘niet kapot te krijgen’ zijn. Na een voorspoedige start kwam uiteindelijk geheel volgens verwachting de klad erin, dus nu is-ie dor en bruin in plaats van stralend groen. Maar omdat-ie wel al een klein jaar in huis stond, kon ik het niet over m’n hart verkrijgen ’m zonder pardon op straat te mieteren, dus ik vroeg Instagram om raad. En toen werd me eens te meer duidelijk dat ik echt nooit een plantenmens ga worden.

Lees ook
Liesbeth Rasker: ‘Iedere man die in de app voorbijkomt, is van ongekende schoonheid’

‘Zet je plant even in de douche, dat vinden ze super,’ zei de eerste. De logistieke ellende die dit met zich meebrengt, bezorgt me rillingen. Mijn favoriete advies kwam van iemand die met bittere ernst voorstelde dat ik kon proberen om regelmatig voor mijn plant te gaan zingen. ‘Maar ik weet niet of je een mooie stem hebt, misschien maak je het dan alleen maar erger.’ Ik verzin dit niet. Er kwamen goddank ook adviezen waar ik wel wat mee kon. Zo was er de tip om te verpotten in een grote kartonnen doos zodat de bende beperkt bleef. Iemand zei dat ik alle dode takken eraf moest knippen, zodat daar geen verspilde energie meer naartoe ging. ‘Planten willen stralen, dus ze houden niet van die dorre takken.’ Die opmerking vond ik op het randje. Na veel gemopper stond de plant in nieuwe aarde en schoorvoetend moet ik toegeven dat het inderdaad best meeviel. Ik verloste hem van al z’n dorre takken, haalde het stof van de resterende bladeren en was verdomd trots op mezelf. Inmiddels is het een goede maand later en is er nog nul zicht op nieuwe bladgroei, en ik zie zelfs al nieuwe bruine plekken ontstaan. Als iemand de oplossing heeft voor ondankbare planten, hoor ik het graag.

Foto: Lin Woldendorp

Liesbeths column is afkomstig uit VIVA 21-2020. Deze editie ligt t/m 26 mei in de winkel. Je kunt de editie ook hieronder online bestellen.

»BESTEL VIVA ONLINE | KLIK HIER«