Liesbeth Rasker: ‘Hoe ik ooit mijn studie doorgekomen ben, is een godswonder’

Journalist en reisblogger Liesbeth Rasker (31), woont in Amsterdam met poes Disco en schrijft in VIVA over wat ze meemaakt.

Een paar weken geleden was ik samen met twee vriendinnen en een fles wijn in discussie over de vraag aan welke televisieprogramma’s we zouden meedoen. First dates was in elk geval uitgesloten. Niet omdat de vriendinnen in kwestie al aan de man zijn, maar omdat het allemaal zo ontzettend onhandig is. ‘Ik kan er niet eens naar kijken, zo ongemakkelijk word ik ervan,’ zeiden ze. Persoonlijk ben ik dól op andermans ongemakkelijkheden, op voorwaarde dat ik er zelf op geen enkele manier bij betrokken ben. Kíjken naar klungelige date-tv is dus ideaal, er zelf aan meedoen geen optie. Wie is de mol? leek de een wel wat, iets onschuldigs als Ik hou van Holland kon de ander waarderen en zelf zou ik wel openstaan voor een avontuurtje Expeditie Robinson.
Waar we in elk geval geen van allen ooit aan mee zouden doen is De slimste mens. Omdat je daar wordt getest op wat je weet, in plaats van op wat je kunt. In de bloedhete Filipijnse zon met brandende fakkels over houten martelwerktuigen hinkelen? Moet te doen zijn. Bovendien, zelfs al zou je in de eerste minuten van zo’n Robinson-proef gelijk ter aarde storten, kijkers vinden dat óók al best knap. Terwijl je bij De slimste mens toch de hele tijd ‘hoezo wéét je dat niet?!’ naar de tv zit te brullen.
Vraag me niet wie onze huidige ministers zijn, wat de hoofdstad van Zambia is of de munteenheid van IJsland. En uitleggen hoe de Amerikaanse senaat en het congres in elkaar zitten, kan ik ook niet voor je doen. Ik heb beschamend weinig algemene kennis. Ik kijk nooit naar het nieuws en ook online kan ik me niet tot nauwelijks interesseren voor politieke ontwikkelingen. En de dingen die ik wél lees, vergeet ik direct omdat ik denk: ach, ik kan het later toch gewoon weer opzoeken. Hoe ik ooit mijn studie ben doorgekomen, is een godswonder.
Maar eigenlijk begint dat me steeds meer tegen te staan. Gek genoeg ben ik namelijk altijd wel jaloers op mensen met een grote algemene kennis. Die bijvoorbeeld de Braziliaanse president Bolsonaro in de huidige tijdgeest van oprukkend populisme kunnen plaatsen en daar interessante theorieën over paraat hebben, want daar heb je tijdens een etentje met andere Slimme Mensen meer aan dan weten welke bessen eetbaar zijn en bij welke de dood onherroepelijk zal volgen.
Dus besloot ik om een abonnement op de krant te nemen. De Volkskrant had een aanbieding waardoor ie voor een paar tientjes per maand elke dag bij me op de mat zou vallen. Bij etentjes zou ik voortaan niet meer stilzwijgend in mijn soep roeren als de waan van de dag besproken werd, ik zou iemand worden die zinnen begint met ‘oh ik las laatst zo’n prachtig stuk in de krant’ en tijdens mijn werkpauze zou ik geïnteresseerd door de verhalen bladeren in plaats van poezenfoto’s op Instagram te bekijken. De slimste mens kon mij met een gerust hart bellen, ik was er klaar voor.

Inmiddels wordt de krant al zeker twee weken elke dag bezorgd en heb ik ’m nog geen enkele keer gelezen. Ik ben bang dat het toch First dates gaat worden.

Foto: Lin Woldendorp

Liesbeths column is afkomstig uit VIVA 07-2020. Deze editie ligt t/m 25 februari in de winkel. Je kunt de editie ook hieronder online bestellen.

»BESTEL VIVA ONLINE | KLIK HIER«