Liesbeth Rasker: ‘Ik wilde mijn telefoon in de gracht gooien en doen alsof ik dat bericht nooit had gehad’

liesbeth rasker

Journalist en reisblogger Liesbeth Rasker (31) woont in Amsterdam met poes Disco en schrijft elke week in VIVA over wat ze meemaakt.

Volledig uit het niets kreeg ik een appje van een goede kennis die ik al zeker een jaar niet meer had gesproken: ‘Lies, ik heb zó’n leuke date voor jou. Ben je nog vrijgezel?’ Enigszins nieuwsgierig probeerde ik een foto en wat informatie over deze mysterieuze man los te peuteren, maar eigenlijk voelde ik aan alles dat ik dit niet ging willen. En ja, ik weet dat ik een paar weken geleden nog schreef dat ik een date wel weer eens leuk zou vinden, maar dit ging dan wel opeens heel snel. Desalniettemin kreeg ik een paar dagen later een bericht van de date in kwestie – laten we hem Ralph noemen. Ralph stuurde een best charmant bericht dat hij mijn nummer had gekregen, en dat wij absoluut een wandeling zouden moeten maken. Op het moment dat dit bericht binnenkwam, steeg m’n hartslag naar iets ongezonds, want het kwam nu wel heel dichtbij. Zeggen dat het je wel leuk zou lijken om op date te gaan is één, dat ook daadwerkelijk doen is een tweede. Vanzelfsprekend wilde ik meteen mijn telefoon in de gracht gooien en doen alsof ik dat bericht nooit had gezien. Dit was voor het eerst in een jaar dat ik überhaupt de optie tot daten overwoog. Iets waar ik graag grapjes over maak, al vraag ik me soms af of dit gezond gedrag is. Het is allang niet meer zo dat ik ‘gewoon’ geen zin heb in daten, het is doorontwikkeld tot een oprechte schuwheid voor elke vorm van intimiteit. En dat hoort niet. Dus die pandemie waarbij je afstand moet bewaren is in zekere zin een godsgeschenk, maar ook precies alles wat ik juist moest proberen te doorbreken.

Lees ook
Liesbeth Rasker: ‘Met bittere ernst adviseerde ze dat ik voor mijn plant kon gaan zingen’

Overigens ben ik niet de enige single die tegen allerlei problemen oploopt. ‘Huidhonger’ is een veelgehoorde term, er zijn genoeg verhalen over alleenwonenden die hunkeren naar aandacht, maar verrassend genoeg kon ik me het meest identificeren met een stel Japanse palingen. Want, in een door lockdown gesloten dierentuin in Japan maken ze zich ernstig zorgen over hun ruim driehonderd palingen. Het zijn van nature schuchtere dieren, maar doordat ze gewend waren aan de bezoekers die door het glas naar ze keken, lieten ze zich regelmatig zien. Nu de bezoekers wegblijven, merken de verzorgers dat ze zich verstoppen in het zand en vrezen ze voor onomkeerbare mensenschuwheid. En daar herken ik mezelf ontzettend in. De dierentuin heeft nu tablets opgehangen bij het aquarium en roept mensen op om te videobellen met de palingen, in de hoop dat ze zo toch gesocialiseerd blijven. Vertaal ik dat naar mezelf, dan had ik Ralph kunnen voorleggen om eerst eens te videobeldaten, maar in een vlaag van benauwdheid berichtte ik hem vriendelijk doch resoluut dat een wandeling er niet in zit. Ik denk dat de palingen me wel zullen begrijpen.

Foto: Lin Woldendorp

Liesbeths column is afkomstig uit VIVA 22-2020. Deze editie ligt t/m 2 juni in de winkel. Je kunt de editie ook hieronder online bestellen.

»BESTEL VIVA ONLINE | KLIK HIER«