Liesbeth Rasker: ‘Ik heb dit vaker, emoties voelen voor levenloze dingen, en het is ontzettend onhandig’

liesbeth rasker

Journalist en reisblogger Liesbeth Rasker (31) woont in Amsterdam met poes Disco en schrijft elke week in VIVA over wat ze meemaakt.

Al zeker twee jaar heb ik een kapotte koffer in de kast staan. Het handvat gaat niet meer omhoog, een wieltje ligt eraf. Laten maken zal meer kosten dan ik er ooit voor heb moeten betalen, kortom: dat ding moet weg. Maar, dat kan ik dus níet over mijn hart verkrijgen. Met die koffer ging ik een goddelijk weekend naar Florence, hij droeg m’n spullen toen ik naar Manchester wilde, ging mee op vele Italië-vakanties. We hebben samen zo veel meegemaakt. De gedachte dat ik ‘m de trap mee afneem en hij denkt: yes, we gaan weer op pad! Maar dat hij in plaats daarvan op een berg stinkende vuilniszakken wordt gedumpt – als ik het alleen al opschrijf breekt m’n hart.

Ik heb dit vaker, emoties voelen voor levenloze dingen, en het is ontzettend onhandig. Want nu heb ik dus al twee jaar een koffer in huis, en ik heb al zo weinig bergruimte. Het is niet alleen met koffers. Als ik een beetje een emotionele dag heb, kan het me al aangrijpen als ik een kapotte sok moet weggooien. Maar het werkt ook de andere kant op. Als ik appels wil kopen bijvoorbeeld, kan ik me inbeelden dat al die appels het helemaal gezellig met elkaar hebben en dat ik er dan een paar bij hun appelvriendjes weghaal. En dat ze dan in een donkere boodschappentas samen met vreemde figuren als magere yoghurt en zuurdesembrood helemaal naar een vreemd huis worden gefietst.

Lees ook: Liesbeth Rasker: ‘De drang om alles vast te leggen, heeft me de bijnaam ‘De Archivaris’ opgeleverd’

De moeilijkste periode is begin januari, als iedereen hun kerstbomen op straat zet die een maand eerder met zo veel bombarie en liefde in huis werden gehaald. Nog helemaal vol in hun jas stonden ze te stralen bij de kerstbomenboer, in blije afwachting van bij welke familie ze mochten komen wonen. En eenmaal aangekomen in hun nieuwe huis kregen ze de mooiste plek van de kamer, werden ze volgehangen met prachtige glinsterende ballen en slingers, werd er veel oh en ah geroepen en wilde iedereen met ze op de foto. Terwijl de mensen hun dierbaren ontvingen voor het zoveelste kerstdiner keek de kerstboom tevreden toe, trots en vereerd zo’n belangrijke rol te mogen spelen in al dat geluk. Totdat het januari wordt, de ballen uit de takken worden gegrist, de lampjes naar beneden worden getrokken, er wordt gevloekt over de vallende naalden en de boom vervolgens zonder pardon de ijzige januarikou in wordt gemieterd.

Nou goed, hier kan ik mezelf dus erg in verliezen. Het is dan ook niet voor niets dat ik vrij veel dingen bewaar. ‘Voor je weet maar nooit,’ zeg ik dan, of ‘ja maar dat is een herínnering’, maar eigenlijk is het omdat ik het zielig vind. Ik denk dus dat de koffer nog wel een jaartje of twee in de kast zal blijven staan.

Foto: Lin Woldendorp

Liesbeths column is afkomstig uit VIVA 24-2020. Deze editie ligt t/m 16 juni in de winkel. Je kunt de editie ook hieronder online bestellen.

»BESTEL VIVA ONLINE | KLIK HIER«