Liesbeth Rasker: ‘Even leek het alsof ik iemand was die ‘all lives matter’ roept’

liesbeth rasker

Journalist en reisblogger Liesbeth Rasker (31) woont in Amsterdam met poes Disco en schrijft elke week in VIVA over wat ze meemaakt.

‘Maar gelukkig is de Nederlandse politie de Amerikaanse niet,’ zei ik tegen een goede kennis, de dag nadat ik met duizenden anderen (vrijwel allemaal met mondkapje) op de Dam stond bij de antiracisme-demonstratie. Die kennis, zoon van een witte Nederlandse moeder en een donkere Surinaamse vader, corrigeerde me direct. ‘Ook hier zijn echte problemen Lies, vergis je niet.’ Iets wat ik natuurlijk zelf ook wel had kunnen bedenken. Want wie woont in een land waar Zwarte Piet als mascotte van discriminatie nog elk jaar vrolijk wordt onthaald, moet wel blind zijn om te zeggen dat hier minder racisme is. Juist daarom schrok ik van mijn eigen kortzichtige opmerking. Even leek het alsof ik iemand was die ‘all lives matter’ roept. Iemand die nog altijd niet wil inzien dat institutioneel racisme zo alom vertegenwoordigd is, tot de Belastingdienst aan toe, terwijl mensen met een witte huidskleur zich onttrekken aan het debat omdat ze denken dat het hen niet aangaat. Terwijl het júist iedereen aangaat. De beelden van George Floyd die koeltjes wordt vermoord door de witte agent Derek Chauvin gingen direct de hele wereld over, en wie dat filmpje zag wilde automatisch met duizend protestborden door de straten marcheren.

Lees ook: Liesbeth Rasker: ‘Eindeloos speculeren we hoe fantastisch het strikt geheime huwelijksfeest moet zijn geweest’

Nou ja, niet íédereen. Niet de mensen die vanaf een vol terras zeer selectief verontwaardigd riepen hoe de demonstraties ‘een middelvinger naar de zorg’ zijn, maar geen kik gaven toen drommen mensen zónder mondkapjes door de Efteling stiefelden. En ook zeker niet Thierry Baudet, die door het land trok om bij standbeelden van omstreden witte mannen steeds hetzelfde in cellofaan verpakte bosje benzinepomprozen neer te leggen – als reactie op Amerika waar standbeelden van slavenhouders terecht van hun sokkels werden getrokken. Ik wil maar zeggen, er is nog een lange weg te gaan.

Iedereen die het liever over de vorm van een demonstratie of discussie heeft in plaats van over de inhoud, is onderdeel van het probleem. Witte mensen die zeggen ‘geen kleur te zien’, kunnen dat zeggen omdat hún kleur geen problemen oplevert. En wie nog altijd volhoudt dat Zwarte Piet gewoon een kindervriend is, moet luisteren, écht luisteren, naar de verhalen vol pijn van zwarte landgenoten. Half maart, toen we het heel druk hadden met corona, werd een zwarte man door de politie opgepakt. Een agent drukte minutenlang zijn schoen op het hoofd van de man, een andere agent duwde zijn knie in de rug van de arrestant. De man overleed daarna in zijn cel. Zijn naam was Tomy Holten, en dit gebeurde niet in de VS, maar ‘gewoon bij ons’ in Zwolle. Geen krant die erover schreef, daarvoor moest eerst George Floyd overlijden. Misschien heeft het niet zozeer met landsgrenzen te maken. Racisme is overal.

Foto: Lin Woldendorp

Liesbeths column is afkomstig uit VIVA 26-2020. Deze editie ligt t/m 30 juni in de winkel. Je kunt de editie ook hieronder online bestellen.

»BESTEL VIVA ONLINE | KLIK HIER«