Liesbeth Rasker: ‘Ik deed al aan social distancing voordat het moest’

Journalist en reisblogger Liesbeth Rasker (31) woont in Amsterdam met poes Disco en schrijft in VIVA over wat ze meemaakt.

Het is zondagavond en ik zit in m’n eentje aan de keukentafel, nadat ik heb gehoord dat het land de komende drie weken zo goed als op slot gaat. Nu heb ik lang de ernst van het coronavirus niet zo gevoeld. Ten eerste omdat ik net als veel anderen dacht dat het ‘maar gewoon een griepje was’ en ten tweede omdat ik al aan social distancing deed voordat de overheid zei dat het moest. Met al deze nieuwe maatregelen valt het me pas echt op dat ik al jaren deels in sociale isolatie leef. Want diep in mij schuilt een hardnekkige kluizenaar die als het even kan het liefst in haar eentje op de bank ligt.

De kunst van het alleen zijn is tweeledig. Enerzijds moet je jezelf prettig gezelschap vinden en anderzijds moet je jezelf aanpraten (de meeste) anderen onprettig gezelschap te vinden. Die twee dingen hangen met elkaar samen: zodra je merkt dat mensen allemaal hinderlijke eigenschappen hebben, ga je jezelf vanzelf steeds leuker vinden. Bijvoorbeeld dat mensen willen drinken terwijl jij een 0.0-weekje hebt. Of dat zij een 0.0-weekje hebben terwijl jij juist wilde drinken. Mensen die denken dat Sky Radio goede muziek uitzendt, mensen die in elk gerecht geitenkaas willen, mensen die de hele tijd over hun volstrekt niet relevante probleempjes willen praten en mensen die niet willen luisteren naar jouw probleempjes. Kortom, je kunt het maar beter met jezelf zien te rooien.

Lees ook
Liesbeth Rasker: ‘Voor vijf dollar mocht je een kakkerlak de naam van je ex geven’

Het grote voordeel van alleen zijn is dan ook dat je de baas bent over alles. Douchen is een keus, je mag gewoon de hele dag in je pyjama rondhangen, jij bepaalt welke muziek er wordt gedraaid, wat er wordt gegeten, hoe laat je naar bed gaat en weer opstaat. Een voorwaarde voor prettig in je eigen huis zitten is wel dat dat schoon en opgeruimd is. Alleen zwijnen houden ervan om in de troep te zitten en zo ver zijn we nog niet in deze apocalyps. Dus pak wat vuilniszakken en allesreiniger en loop grondig elk hoekje na op troep en stof. Zet muziek op die jij leuk vindt (alles behalve Sky Radio) of ga podcasts luisteren met verhalen uit tijden dat je nog gewoon naar buiten mocht en je overal wc-papier kon kopen. Als na een paar uur noeste arbeid je huis blinkt, glimt en heerlijk fris ruikt, trek je je zachtste huispak aan en zeg je hardop tegen jezelf: ‘Zo, en nu even helemaal niets.’ Herhaal dit om de dag. Verder is dit het moment om aan steeds uitgestelde klussen te beginnen. Ruim die zolder op, volg een online talencursus en verplicht jezelf ertoe alle seizoenen van het doodsaaie The wire te kijken, zodat je kunt meepraten met iedereen die vindt dat het de beste serie is die ooit is gemaakt.

Tot slot weet ik op moment van schrijven niet hoe deze crisis zich verder gaat ontwikkelen. Maar als op moment van lezen nog steeds het advies is om geen sociale contacten te onderhouden, zou ik van harte aanraden dat ook te doen zodat alles zo snel mogelijk weer normaal wordt. Want ik kan je vertellen, social distancing is aanzienlijk leuker als je er zelf voor kiest. Zonder dat er buiten een voor velen dodelijk virus rondraast.

Foto: Lin Woldendorp

Liesbeths column is afkomstig uit VIVA 13-2020. Deze editie ligt t/m 1 april in de winkel. Je kunt de editie ook hieronder online bestellen.

»BESTEL VIVA ONLINE | KLIK HIER«