Liesbeth Rasker: ‘De psych stelde me een vraag die me nu al een week bezighoudt’

liesbeth rasker

Journalist en reisblogger Liesbeth Rasker (31) woont in Amsterdam met poes Disco en schrijft elke week in VIVA over wat ze meemaakt.

Ik was een beetje zenuwachtig toen ik plaatsnam voor het Skypegesprek. Precies om twaalf uur klikte ik op haar naam en precies twee seconden later nam ze op en zaten we digitaal en geheel coronaproof tegenover elkaar. ‘Ha Liesbeth,’ zei ze, ‘lang niet gezien!’ Dat klopt, want de laatste keer dat we elkaar zagen was zeven jaar geleden. Zij is mijn nieuwe oude psycholoog en door corona gaan sessies via Skype. Zeven jaar geleden kon ik me nog weleens generen voor het feit dat ik naar een psycholoog ging, want naar de psycholoog gaan betekent dat je problemen had en problemen had ik liever niet, wat precies één van mijn problemen was. Niet dat ik nu kromloop van de ondraaglijke vraagstukken, maar er zijn wel dingen waarvan ik me afvraag of die er horen te zijn. Die ik graag nu onderzoek in plaats van dat ik er over tien jaar achter kom dat het dan eigenlijk te laat is. Soms kan iemand die juist wat meer afstand van je heeft én die er jaren voor heeft gestudeerd, precies die vraag stellen of constatering doen waardoor je opeens wel weet hoe je die ene knoop moet ontrafelen.

Lees ook: Liesbeth Rasker: ‘Even leek het alsof ik iemand was die ‘all lives matter’ roept’

Eigenlijk vind ik dan ook dat het verplicht zou moeten worden. Net als dat je elk halfjaar je tanden laat controleren door de tandarts, laat je elk halfjaar je verstand controleren door de psycholoog. Als een soort mentale APK. Dat zou voor velen een hoop schelen.Ondanks dat de verbinding af en toe haperde, herkende ik haar kamer waar ik al die jaren terug kwam praten nog precies. Toen vroeg ik me onder andere af of het wel gezond was dat ik geen kinderwens had, terwijl de man van wie ik zo verschrikkelijk veel hield niets liever wilde. En waarom verzette ik me zo hevig tegen traditionele toekomstzaken als trouwen en samenwonen? Wat zat daar achter? Ik weet nog hoe fijn het was dat iemand dan zegt ‘o maar dat is heel normaal hoor, heel veel mensen hebben dat.’ Of dat ze soms, als ik weer eens in een verhaal zonder eind terecht dreigde te komen, streng zei ‘ja dat heb je al verteld, maar volgens mij is dat niet zo belangrijk’, waardoor ik zelf ook leerde hoofd- van bijzaken te onderscheiden. Nadat ik haar een verkorte versie gaf van de afgelopen zeven jaar, kwamen we bij de reden dat ik nu weer bij haar aanklopte. Om daar een goed antwoord op te krijgen, stelde ze me een vraag die me nu al een week bezighoudt en waar ik niet zomaar een antwoord op had. Het is de zogeheten ‘wondervraag’ en die gaat zo: als er vanavond een fee bij je langs zou komen die alles waar je tegenaan loopt op magische wijze zou oplossen, zonder dat je weet dat dat is gebeurd, hoe zou je dat dan in de dagen erna merken? Denk daar, net als ik, maar eens over na.

Foto: Lin Woldendorp

Liesbeths column is afkomstig uit VIVA 27-2020. Deze editie ligt t/m 7 juli in de winkel. Je kunt de editie ook hieronder online bestellen.

»BESTEL VIVA ONLINE | KLIK HIER«