Liesbeth Rasker: ‘In de vrouwen-wc is iedereen elkaars vriendin’

liesbeth rasker

Journalist en reisblogger Liesbeth Rasker (31) woont in Amsterdam met poes Disco en schrijft in VIVA over wat ze meemaakt.

Toen vorig jaar halverwege een groot gala een van mijn nepwimpers het begaf, kon ik een kortstondig moment van paniek niet onderdrukken. Wat moet een mens op een gala zonder wimpers? Ik kon ze er niet allebei vanaf trekken, want het tasje dat ik die avond meehad, was van een dusdanig klein formaat dat ik bij de inrichting ervan drastische keuzes moest maken. In dat proces had de mascara het verloren, en bovendien: de visagist had die wimpers er niet voor niets opgeplakt. Ik marcheerde naar de wc om het kwaad te aanschouwen en te broeden op een oplossing. Terwijl ik in de spiegel stond te turen, kwam er een vrouw uit een van de hokjes. ‘M’n wimper zit los,’ zei ik verontschuldigend terwijl ik tamelijk oncharmant mijn ooglid op en neer trok om de boel weer in het gareel te krijgen. ‘Oh maar schat, hier,’ zei ze, ‘ik heb wimperlijm bij me.’ Zonder een spoor van twijfel pakte ze m’n kin vast, bracht de lijm aan op de wimperrand en zette het zaakje met militaire precisie weer vast. ‘Zo. Heb jij dan toevallig een parfummetje? Ik geloof dat ik het nodig heb.’

Precies dit soort momenten van verbondenheid zijn de reden dat de vrouwen-wc een van de beste plekken tijdens een feest is. Want daar is iedereen elkaars vriendin, kun je van iedereen tampons of mascara lenen, kun je gewoon schaamteloos aan je oksel ruiken en staat er altijd wel iemand met deo of parfum klaar als dat nodig blijkt te zijn. Ik heb de meest intieme details uit mijn leven gedeeld met wildvreemde vrouwen met wie ik toevallig tegelijk mijn make-up stond bij te werken, ik heb andermans tranen gedroogd en eigen tranen gelaten, liefdesadvies gegeven  en gekregen. Laatst was ik op het Boekenbal, dat in de Amsterdamse Stadsschouwburg wordt gehouden, waar tegenwoordig alle wc’s op de begane grond genderneutraal zijn. Een hartstikke goed idee natuurlijk, maar de magie van de vrouwen-wc is daardoor wel verdwenen. In die wc’s is geen zusterlijk verbond, want er staan allemaal loerende mannen bij, waardoor je niet zomaar je jurk omhoog trekt om je Spanx recht te leggen, of om even te klagen over menstruatiepijn en doorlekgevaren.

Lees ook
Liesbeth Rasker: ‘Ik deed al aan social distancing voordat het moest’

Hoe dan ook, toen het Bal een paar uur bezig was, begonnen mijn voeten ernstig te protesteren tegen de elf centimeter hoge Louboutins die ik ze had opgedrongen, maar gelukkig zaten er platte schoenen in een tas in de garderobe. Eenmaal daar trof ik een zee van vrouwen aan die precies hetzelfde deden. Allemaal stonden ze op dezelfde manier gebogen over de toonbank, één hand aan hun voeten, één hand op de balie, allemaal dezelfde blik van opluchting op hun gezicht. Tussen de schoenen en tassen werden deo’s uitgewisseld, behabandjes rechtgetrokken en blikken van wederzijds begrip uitgewisseld. Ik noem dit vanaf nu De Wissel, het punt van de avond waarop alle vrouwen zonder onderling overleg besluiten dat het mooi is geweest met die hakken, en ze naar de garderobe gaan voor De Wissel. En het is er bijna net zo mooi als op de vrouwen-wc.

Foto: Lin Woldendorp

Liesbeths column is afkomstig uit VIVA 14-2020. Deze editie ligt t/m 7 april in de winkel. Je kunt de editie ook hieronder online bestellen.

»BESTEL VIVA ONLINE | KLIK HIER«