Liesbeth Rasker: ‘Ik was bijna vergeten hoe een vrouwenlichaam eruitziet’

liesbeth rasker

Journalist en reisblogger Liesbeth Rasker (31) woont in Amsterdam met poes Disco en schrijft in VIVA over wat ze meemaakt.

Net als bijna elke andere vrouw kan ik mijn kerngezonde lichaam met enige regelmaat vervloeken omdat er vet op zit. De puberale onzekerheden die ik mezelf van mijn 14e tot mijn 24e heb aangepraat gaan er immers niet zomaar uit, en daar komt bij dat ik decennialang niets anders heb gezien dan slanke tot magere en in ieder geval afgetrainde lijven. Van de Spice Girls tot de Victoria’s Secret angels: iedereen is altijd dun en vet lijkt niet te bestaan. Hoe moet je ooit je eigen Hollandse heupen leren waarderen als je helemaal nooit een andere Hollandse heup in volle glorie ziet? Hoe moet je van je vetrollen gaan houden als je op Instagram wordt doodgegooid met vrouwen die allemaal maatje nul hebben?

Dolblij ben ik dan ook dat er mondjesmaat een einde komt aan de alleenheerschappij van het slanke lijf. Steeds meer tijdschriften ontdekken dat er ook vrouwen zijn met kledingmaten die verder gaan dan maatje 36 en uiteraard zet deze trend ook door op Instagram. Al jaren volg ik het Australische model Bree McCann, die een schitterend lijf heeft waar je vooral heel gemotiveerd van wordt, niet geïntimideerd. In Nederland hebben we presentatrice Miljuschka Witzenhauzen, die voor Instagram-begrippen ‘schokkende’ foto’s plaatste van haar door cheesecake gekweekte vetrollen, omdat ze schoon genoeg had van al die onrealistische lijven. Natúúrlijk is dit hoe een vrouwenlichaam eruitziet, ik was het alleen bijna vergeten. In influencerland is er Vivian Hoorn, die zichzelf jaren uitmergelde om aan de modellenmaatjes te voldoen, tot ze besloot dat daar maar weinig levensgeluk uit te halen valt. Inmiddels plaatst ze geregeld foto’s van haar lijf zoals het is, en gezien de enorme hoeveelheid likes is dat een genot om naar te kijken.

Lees ook:
Liesbeth Rasker: ‘Pas toen mijn wifi het niet meer deed, stortte mijn wereld echt in’

Een bijkomstigheid van al deze positieve ontwikkelingen is echter dat er tegenwoordig ook genoeg Instagrammers zijn die wel van het succes van deze trend willen profiteren, maar helemaal niet zitten te wachten op een lijf dat enigszins afwijkt van het sociaal geaccepteerde. Zij roepen om het hardst dat ze de hele tijd snacks eten, dat ‘eten’ hun grootste hobby is en dat ze nooit sporten. Er worden emotionele captions geplaatst met dat ze hun lijf éindelijk hebben weten te omarmen – met als begeleidende foto een selfie van hun hun slanke lichaam dat in elk opzicht voldoet aan het schoonheidsideaal waar ze zich zogenaamd tegen afzetten. Of, minstens zo ergerlijk: knetterslanke vrouwen die zich laten fotograferen met brownies of pizza’s en gekscherend zeggen dat ze echt zó zijn aangekomen. Kijk, iedereen – zelfs Doutzen Kroes – heeft onzekerheden. Maar wanneer je enerzijds meelift op de successen van de body positivity beweging door uit te dragen dat je je lijf accepteert zoals het is, maar anderzijds er nog steeds alles aan doet om dat lijf er precies zo uit te laten als zien als waar die beweging nou juist tegen protesteert, dan ben je onderdeel van het probleem. En dat moeten we de volgende lichting veertienjarigen gewoon niet aandoen.

Foto: Lin Woldendorp

Liesbeths column is afkomstig uit VIVA 17-2020. Deze editie ligt t/m 28 april in de winkel. Je kunt de editie ook hieronder online bestellen.

»BESTEL VIVA ONLINE | KLIK HIER«