Liesbeth Rasker: ‘Ik ga gebukt onder een grote angst voor ‘wat als’’

liesbeth rasker

Schrijver en presentator Liesbeth Rasker (32) woont in Amsterdam met poes Disco. In VIVA schrijft ze elke week over wat ze meemaakt.

Wel tien keer controleerde ik of ik de wekker had gezet en liep ik in mijn hoofd de planning door. Eerst douchen en de badkamer schoonmaken, dan toilettas inpakken, bed verschonen, laatste rommeltjes opruimen, out of office instellen, een halfuur om afscheid te nemen van m’n poes, dan nog een uur voor onvoorziene bezigheden. Een halfuur om bij het station te komen (een wandeling van vijfhonderd meter maar je wéét niet wat er allemaal kan gebeuren onderweg), zodat ik de vroege trein kon nemen en speling had voor mocht er toch vertraging zijn.

Het was al een hele tijd geleden, dat ik weg ging. Was ik normaal vier tot vijf maanden per jaar in het buitenland en kon ik blind mijn koffer inpakken. Nu had ik al zeven maanden niet meer in een ander bed dan het mijne geslapen. Tot nu.

Want ik ging vijf dagen op wereldreis naar Katwijk aan Zee (een mens moet iets). Alle neuroses die ik heb en normaal best goed de baas ben, waren nu onomstotelijk míj de baas. Stel je vóór dat ik de trein zou missen! Of dat ik iets heel belangrijks vergeten was! Ik ga gebukt onder een grote angst voor ‘wat als’ en ben als de dood om treinen of vliegtuigen te missen.

Dit heb ik ontegenzeglijk van mijn vader. Een man die ook bij reguliere afspraken minstens een halfuur te vroeg komt en als het even kan zo’n zes uur voor vertrek op het vliegveld is. Nu ben ik zelf in het dagelijks leven niet echt te betrappen op punctualiteit, maar met reizen des te meer. De afgelopen jaren had ik dat goed weten te beteugelen, want oefening baart kunst. Reizen is in die zin als een spier die je kunt trainen.

Lees ook
Liesbeth Rasker: ‘Wat is er mis met mij? Iedereen wil toch een kind?’

Zeker bij langere trips door landen waar ze sowieso niet zo aan tijd en haast doen, valt er elke week weer een trosje neuroses weg. Dan kom ik op m’n dooie gemakje een kwartier voor vertrek een vliegveld op gewandeld, reis ik ook als ik maanden weg ga alleen met handbagage want bagage is maar ballast, boek ik zelden van tevoren een slaapplek en weet ik in de ochtend nog niet in welk land ik die middag zal zijn.

Maar met de komst van corona is die levenshouding verdwenen. Toen ik met gehaaste pas naar het station marcheerde, kwam ik er halverwege achter dat ik nu een heel uur te vroeg was. ‘Het ís ook spannend lieverd, een week naar Katwijk,’ zei de vriendin die ik toen belde. Gelukkig had ik de hele week om ervan bij te komen.

VIVA nieuwsbrief

Iedere week de leukste nieuwsbrief van Nederland in je mailbox?