Liesbeth Rasker: ‘Pas toen mijn wifi het niet meer deed, stortte mijn wereld echt in’

liesbeth rasker

Journalist en reisblogger Liesbeth Rasker (31) woont in Amsterdam met poes Disco en schrijft in VIVA over wat ze meemaakt.

Na drie weken sociale isolatie kan ik wel concluderen dat ik niet het type ben dat meteen de schouders eronder zet. De naderende crisis en de financiële onzekerheid waarin ik als freelancer verkeer, hebben op mij vooral een verlammende uitwerking, geen creatieve. Terwijl ik links en rechts het ene na het andere initiatief uit de grond gestampt zie worden, kom ik op de meeste dagen niet veel verder dan apathisch op de bank hangen met Netflix. Dus toen een kleine week geleden mijn wifi het opeens niet meer deed, voelde het alsof de wereld toen pas echt instortte.

Na een belletje met de klantenservice werd er een nieuw modem opgestuurd. Toen dat modem drie volle wifiloze dagen later bezorgd werd, was er nog steeds geen wifi. Daarop plande de klantenservice een afspraak met de monteur in, die nog eens drie Netflixloze dagen later kon komen. Uiteindelijk kwam daar een alleraardigste man, zo eentje die zich niet snel druk maakt om dingen, die wat in de meterkast en bij de voordeur rommelde en zijn onderzoek concludeerde met ‘ik heb slecht nieuws’. Wat bleek, de mensen die op de begane grond aan het verbouwen zijn hebben per ongeluk mijn internetkabel doorgeknipt, dus er moest een nieuwe kabel aangelegd worden. Dat kon wel een week duren, maar hij ging kijken of het eerder kon en zou me dat dan later die dag laten weten. Nóg een week zonder internet in een tijd waarin internet alles is wat je hebt?! Dat vooruitzicht zorgde ervoor dat ik al om elf uur ’s morgens overwoog een glas wijn in te schenken.

Lees ook
Liesbeth Rasker: ‘Elke date was een nieuw avontuur’

Terwijl ik me ontzettend opwond over mijn ondraaglijke internetleed, kreeg ik een appje van een voor mij onbekend nummer. ‘Hoi Laura, is dit nog je nummer? Mag ik bij jou logeren de komende tijd? Papa is weer dronken en heel agressief en ik ben zo bang. Kus Vera.’ Eerst begreep ik het niet, maar toen realiseerde ik me dat Vera een verkeerd nummer had, en dat Vera echt in de problemen zat. Ik appte terug dat ik Liesbeth ben, en of ik haar misschien kon helpen. Ze stuurde dat ze naar haar kamer was gesleurd, heel bang was, maar een raam open had gekregen en nu ging proberen te vluchten. Ik probeerde contact met haar te onderhouden, maar kreeg weinig respons, en belde ondertussen de politie om haar nummer door te geven in de hoop dat zij konden achterhalen waar ze woonde en haar konden helpen. Tegelijkertijd belde de monteur. Hij kon over een uurtje terugkomen om de kabel aan te leggen. Ik herinner me de stukken in de krant, van mensen die bij De Kindertelefoon werken en zich zorgen maken om al die kinderen in onveilige huizen die nu wegvallen uit de sociale controle. Ouders die vrij spel hebben, kinderen die geen kant op kunnen. Na een uur of wat is de monteur, nog steeds de rust zelve, klaar met zijn werk. De wifi werkt weer. Ik heb niets meer vernomen van Vera, al blijf ik haar appjes sturen. ‘Geloof jij nou echt in al die coronaproblemen?’ vraagt hij. Ik besluit er niet al te veel op in te gaan, maar schaam me ondertussen kapot dat niet-werkende wifi bijna een week mijn grootste probleem is geweest.

Foto: Lin Woldendorp

Liesbeths column is afkomstig uit VIVA 15-2020. Deze editie ligt t/m 14 april in de winkel. Je kunt de editie ook hieronder online bestellen.

»BESTEL VIVA ONLINE | KLIK HIER«