Liever sterven dan toegeven

Totale ontkenning van de werkelijkheid is één van mijn grootste talenten. Geweldig voor mijn humeur, ik sluit gewoon mijn ogen voor alles wat me niet bevalt.

Zo heb ik er in het afgelopen jaar zeker acht kilo gewicht bij gevreten, maar maak ik mezelf gewoon wijs dat ik mijn spijkerbroek niet meer over mijn dijen gewurmd krijg omdat hij net uit de droger komt. Ik kan mezelf zó goed voor de gek houden dat ik het zelf niet eens door heb. Hoe ingenieus is dat? Ik heb nu pas door dat mijn hervonden liefde voor petticoats vooral wordt ingegeven door mijn uitdijende achterwerk. En dat het niet toevallig is dat al mijn (veel te strakke) kokerrokjes al maanden in de mand met strijkwas liggen. Tja, ik kom er steeds maar niet aan toe om ze te strijken, heel raar.

Vastbinden en folteren
Mijn vriend is verstandig genoeg om mij niet op ideeën te brengen. Niks gevaarlijk dan een vrouw – in het bijzonder je vriendin – vertellen dat ze een dikke reet krijgt. Met putjes. Hij vertrekt geen spier als ik mezelf in een veel te kleine bikini probeer te worstelen. Haalt beleefd zwijgend alle kleding een maatje groter als ik met rode knelstriemen uit een pashokje van de Zara tuimel. Hij is zelfs zó goed getraind dat de CIA hem nog niet aan het praten zou krijgen. Je kunt hem vastbinden en folteren, waterboarden en onder stroom zetten; ik denk dat ie nog liever sterft dan dat ie toegeeft dat ik ben aangekomen. Je snapt wel dat ik zielsveel van deze man houd.

Negermoppen
Na een incident met een uitscheurend bloesje kan ik mijn ogen echter niet meer sluiten voor de werkelijkheid. Ik weet dat ik een beetje ben aangekomen. Okee, een beetje veel zelfs. En dat er wat af moet, omdat ik geen zin heb om de rest van mijn leven in petticoats te blijven lopen. Dat lukt me niet zonder steun, dus eten we thuis ineens kale kipfilet met broccoli in plaats van pasta carbonara en plak ik briefjes met mijn streefgewicht op de spiegel. En alsof die ommezwaai nog niet verwarrend genoeg is voor die arme man, is het natuurlijk niet de bedoeling dat hij ook zégt dat ik moet afvallen. Dat is dan net iets te veel werkelijkheid. Vergelijk het met moppen over negers of gehandicapten: die kunnen met goed fatsoen ook alleen maar door negers of gehandicapten gemaakt worden. Dus moet ie wél zijn mond houden, maar me toch steunen in mijn poging om af te vallen. Als hij ongeschonden door deze zomer komt verdient hij een medaille voor diplomatie en een standbeeld voor betoonde moed.

foto:by Rogue Pictures/Getty Images